La tiel nomata Artefarita Intelekto skuas la mondon. Inter la teknologiaj atingoj de la lastaj jardekoj, ĝi eble estas tiu, kiu plej forte ŝanĝas la meĥanismojn de komunikado en ĉiuj kontinentoj. Temas pri mirindaĵo, kiu ravas la homojn, influas ilian manieron pensi, rezoni, transdoni kaj transpreni ideojn, kaj trovi informojn. Kaj ĝi ankoraŭ evoluas, en direkto, kiun oni apenaŭ povas imagi.
Tamen, AI estas bonega... teknologiaĵo! Kaj teknologiaĵojn oni devas ĝuste kaj saĝe uzi. Iuj sciencistoj komencas esprimi siajn zorgojn pri la nesaĝa, troa uzado de AI. Antaŭ nelonge, la retejo BBC publikigis interesan artikolon pri studaĵoj, kiuj montras, ke homoj tro dependantaj de AI-iloj eble alfrontos damaĝon en sia kapablo rilate kreopovon, atentopovon, kritikan penson kaj memoron. Ĉu eventuale, en estonta tempo, tiuj homoj trovos pli grandan malfacilecon produkti originalajn ideojn? Ĉi tio estas tute nova afero en la mondo, kaj la esploroj sur ĉi tiu kampo estas ankoraŭ necertaj. Ĉu oni zorgu pri tio?
Laŭ fakulo el la Universitato Georgetown, en Usono, AI plenumas taskojn, kiuj antaŭe postulis homajn mensajn penadojn. Kaj se homoj ĉesas praktiki iujn tipojn de pensoj, tiam ilia kapablo je tiuspeca rezonado ŝrumpas. Antaŭ dudek jaroj, aperis la ideo, ke troa dependo de teknologio povus kaŭzi ian “ciferecan demencon”, pro kogna perdo kaj memorperdo. Oni ne sukcesis plene konfirmi tion, ĉar saĝe uzata teknologio povas eĉ plibonigi la kognan kapablon, laŭ aliaj studoj. Tamen, la zorgoj plu restas...
Por eviti perdon de kreokapablo inter uzantoj de AI, la fakuloj rekomendas kelkajn konsilojn:
Artefarita Intelekto estas bonega afero. Sed la homa cerbo estas multe pli grava. Oni zorgu pri ĝi.
UEA denove malsukcesis vendi la domon en Roterdamo, kie ekde 1962 situas la Centra Oficejo de la asocio. La aĉetonto, kiu aperis en septembro 2025, nun denove malaperis.
La domo kie situas la Centra Oficejo de UEA estas vendata, sed aĉetantoj mankas.La decido pri la vendo de la domo ĉe Nieuwe Binnenweg 176 estis diskutata longe, kaj ĝi estis fine aprobita de la komitato de UEA en reta voĉdonado en februaro 2022. De tiam daŭras la klopodoj realigi la decidon.
En septembro 2025 la estraro anoncis, ke fine aperis interesito, kiu pretas pagi 1,15 milionojn da eŭroj por la domo. Tamen pasis monatoj, la kontrakto ne estis subskribita, kaj en januaro montriĝis, ke la situacio ŝanĝiĝis.
La interesito ne sukcesis pagi la necesan garantipagon, kaj proponis, ke anstataŭ li la domon aĉetu novfondita investa kompanio. Komenciĝis esploroj pri la kompanio kaj la deveno de la mono. Intertempe, jam en januaro la domon vizitis nova interesito.
Tamen nek kun la subite aperinta investa kompanio, nek kun la nova interesito la negoco prosperis. Laŭ dokumento publikigita en la retejo de UEA la 19-an de majo eblas konkludi, ke neniu el tiuj plu aktualas.
”La antaŭa kandidato, kun kiu progresis intertraktadoj en pli frua fazo, ne daŭrigis la aĉetprocezon. Sekve la Estraro kun subteno de la makleristejo decidis remalfermi la procezon al aliaj eblaj kandidatoj”, la estraro de UEA raportis al la komisiono pri financoj.
Laŭ la estraro la makleristo plu aktive laboras pri la vendo kaj serĉas novajn interesatojn. La vendo devas okazi kongrue kun ”la reala valoro de la posedaĵo”, la estraro skribas en la raporto.
”La oficeja domo jam ricevis novajn vizitojn kaj UEA jam ricevis novan proponon al kiu ĝi reagis kaj atendas”, la raporto informas.
Laŭ la sama raporto la komisiono pri financoj konsentis pri la daŭrigo de la nuna vendostrategio, ”kun atento al la evoluo de la merkato kaj al novaj proponoj”.
Neniu komento pri la raporto ĝis nun aperis en la komitata diskutejo de UEA, kie ĝi estis publikigita antaŭ semajno.
La biblioteko kaj arkivo de UEA, kiuj situis en la vendata domo, estis fordonitaj post la decido pri la vendo. Plu funkcias en la domo la libroservo de UEA. Tamen mankas aparta dungito por prizorgi ĝin, post la emeritiĝo de Ionel Oneț en januaro 2026.
Laŭ analizo de la nederlanda firmao NDRP, kiu specialiĝas pri nemoveblaĵoj, la merkato de oficejaj spacoj en Nederlando dum la lastaj jaroj disdividiĝis, parte pro la oftiĝo de distanca laboro.
Daŭre estas granda postulado de altkvalitaj, modernaj kaj bone situantaj oficejoj, dum por malpli altkvalitaj oficejaj spacoj ne plu estas facile trovi uzantojn.
Legu pli:
La malnova urbo de Kaŭno. Foto: Augustas Didzgalvis CC BY-SA 4.0La Universala Kongreso de Esperanto en la jaro 2028 okazos en Kaŭno, Litovio. Tion anoncis la estraro de UEA en gazetara komuniko.
Post Melburno/Narrm en 2027 la UK revenos al Eŭropo – kaj same revenos al Litovio kaj al Baltio post la 90-a UK en Vilno en 2005. La 113-an Universalan Kongreson gastigos la dua plej granda urbo de Litovio kaj unu el la plej gravaj kulturaj centroj de Baltio, Kaŭno, kie la kongreso okazos unuafoje.
La elekto pri Kaŭno aldone havas historian kaj simbolan signifon por la movado: la urbo ankaŭ estas forte ligita al la historio de Esperanto. En Kaŭno naskiĝis Klara Zilbernik, la edzino de L. L. Zamenhof kaj unu el la plej gravaj subtenantoj de la frua Esperanto-movado, sen kies malavara gesto kaj amo ne estus publikigita la Unua Libro. Tiu historia ligo donas al la kongreso apartan simbolan dimension kaj eblon omaĝi gravan virinon de la Esperanto-historio.
La litova Esperanto-movado havas longan kaj respektatan tradicion. Litova Esperanto-Asocio (LEA) dum jardekoj aktive kontribuas al internacia Esperanto-agado, organizado de eventoj kaj kultura kunlaboro. Pro tio UEA kun entuziasmo akceptis la inviton de LEA kongresi en Kaŭno en 2028.
Kaŭno ofertas taŭgan kaj modernan infrastrukturon por internacia evento: universitatojn, kongresejojn, viglan kulturan vivon, piedireblan urban centron kaj ampleksajn turismajn eblojn. Vizitantoj povos ĝui historiajn kvartalojn, muzeojn, koncertojn, verdajn parkojn kaj la apartan etoson de moderna baltia urbo.
Laŭ gazetara komuniko de UEA.
La Kapitulo de la Esperanta Civito kunsidis 20 majo 2026 sub la prezido de sen. Lorena Bellotti, Konsulino, kiu konsultiĝis kun la vickonsuloj pri pluraj temoj, inter la unuaj la atribuo de la delego pri homaj resursoj al sen. Manuela Blanco, Unua Vickonsulo, aplike de Lex Adiutoria.
La plenumo de la delego bezonas antaŭpreparon, zorge de la trasdonanta responsulo, c-ano Giorgio Silfer. Inter la delikataj taskoj situas la eŭropa staĝo de du stabanoj el Afriko.
La Kapitulo ricevis raportojn kaj informojn el diversaj vickonsuloj, interalie pri la preparataj insignoj (internaj aferoj), la aktiveco de Civila Esperanta Servo (socialaj aferoj), la stato de KIBAS (bibliotekoj kaj sociaj medioj), la Lingvotesta Sistemo (klerigado).
Mi iris sur strato… Maljuna, senila almozulo haltigis min.
Inflamaj, larmantaj okuloj, bluiĝintaj lipoj, ĉifitaj vestaĵoj, malpuraj vundoj… Ho, kiel abomene mizero ronĝis ĉi tiun malfeliĉan estulon!
Li etendis al mi sian ruĝan, ŝvelan, malpuran manon. Li ĝemis, li muĝis pri helpo.
Mi komencis fosi en ĉiuj miaj poŝoj… Estis nek monujo, nek eĉ tuko… Mi nenion kunprenis.
Sed la almozulo atendis… kaj lia etendita mano balanciĝetis kaj tremis.
Perpleksa, konfuzita, mi forte premis ĉi tiun malpuran, tremantan manon…
– Pardonu, frato; mi havas nenion, frato!
La almozulo direktis al mi siajn inflamajn okulojn, liaj bluaj lipoj ridetis – kaj li siavice kunpremis miajn malvarmiĝintajn fingrojn.
– Kio do, frato, – li apenaŭ distingeble diris per sia sendenta buŝo, – dankon eĉ pro tio. Ankaŭ tio estas almozo, frato.
Mi komprenis, ke ankaŭ mi ricevis almozon de mia frato.
Februaro 1878
Tradukis Aleksander Korĵenkov
Ĉi tiu traduko aperis en jena libro:
Turgenev, Ivan Sergejeviĉ. Versaĵoj en prozo / Tradukis el la rusa Vladimir Jurganov, Aleksander Korĵenkov, Ludmila Novikova; Postparolo kaj notoj de Aleksander Korĵenkov. — Kaliningrado: Sezonoj, 2024. — 56 pagoj. — (Literatura suplemento al “La Ondo de Esperanto”, 2023).
Ĉi tiu libro ne estas aĉetebla. Ĝin ricevas senpage nur la abonantoj de “La Ondo de Esperanto”. Se vi volas ricevi la libron, bonvolu aboni “La Ondon”
Legu ankaŭ:
Ivan Turgenev: La vilaĝo (Tradukis Aleksander Korĵenkov)
Ivan Turgenev: La maljunulino (Tradukis Aleksander Korĵenkov)
Ivan Turgenev: Manjo (Tradukis Aleksander Korĵenkov)
Ivan Turgenev: La hundo (Tradukis Aleksander Korĵenkov)
Ivan Turgenev: La rivalo (Tradukis Aleksander Korĵenkov)
Oni ne rajtas represi ĉi tiun tekston sen permeso de la tradukinto, Aleksander Korĵenkov.
Ĉe represo aŭ citado bonvolu indiki la fonton:
“La Ondo de Esperanto” https://sezonoj.ru/2026/05/turgenev-8/
Abonu “La Ondon de Esperanto” por 2026 kontraŭ nur 15 eŭroj kaj ricevu senpage la jarkolektojn por 2024 kaj 2025. Legu pli ĉe https://esperanto-ondo.ru/Lo-abon.htm
La Ondo de Esperanto en Telegramo: t.me/esperanto_news
The post Ivan Turgenev: La almozulo appeared first on La Ondo de Esperanto.
Antaŭ cent-kvar semajnoj aperis la unua porcio de la ekzercaro "Aŭskultu kaj ripetu". Jen la cent-kvina porcio. Ĝuu ĝin!
---
Virinoj preferas la noktoĉemizon,
dum viroj plej ofte surmetas piĵamon.
Dum vintro la noktovestaĵo varmigu.
Somere sufiĉas maldikaj vestaĵoj.
Li serĉis ĉe ŝi nur la seksaventuron.
Pri amo momente li tute ne pensis.
Sed ŝi volis kapti lin per seksumado,
ĉar li estis forta kaj tute alloga.
Kaj kio okazis ĉe tiuj du homoj?
Ĉu ili finfine fariĝis duopo?
Ĉu venis la amo post seks-travivaĵo?
Aŭ ĉu la afero finiĝis tuj poste?
Ne estas respondo pri tiu demando.
Ni estu modestaj pri niaj deziroj.
Jam estu kontenta se ĉio funkcias.
Ne ĉiam postulu buteron sur panon.
La filmregistrado ne estis sukcesa.
La disko ne havis la ĝustan formaton.
Mi devas nun re-formatigi la diskon
kaj tiam la filmregistrado funkcios.
Li akre kritikis la misinterpreton
de siaj eldiroj en radielsendo.
Li tute ne celis ataki regantojn,
sed li atentigis pri krizaj simptomoj.
Li ŝtelis la monon kaj tuj malaperis.
La domposedanto malkovris la ŝtelon.
La sumo ŝtelita ne estis tre alta.
Sed estis damaĝo ĉe lia dompordo.
Ĉu iu scivolas de kie mi prenas
la multajn temetojn por miaj versaĵoj.
La fontoj varias, sed ofte gazetoj
enhavas ideojn por prilaborado.
Ŝi estis hieraŭ tre malpacienca,
ĉar ŝia amiko ne sendis mesaĝon,
por kiu ŝi devis tre longe atendi.
Sed fine, bonŝance, alvenis informo.
Mi havas malnovajn personkomputilojn,
sed ili ankoraŭ tre bone funkcias.
Kaj ili enhavas malnovajn sistemojn,
kaj tio por mi estas ege konvena.
Mi tute intence produktas tre multe
por helpi al homoj akiri la lingvon.
Por mi estas ĝuo pasigi la tempon
per lingva kreado por nia afero.
Ŝi urĝe bezonas tutkorpan masaĝon
por malaperigi muskolajn dolorojn.
Ŝi konas tre bonan masaĝ-instituton
al kiu ŝi iros por tiu masaĝo.
La vento el nordo ja estas malvarma,
sed tio ne ĝenis dum mia promeno.
La suno dum majo ja staras tre alte.
Kaj tio kompensas la nordan malvarmon.
Pro longa vikendo nun meze de majo
la trajnoj merkredon vespere malfruas,
ĉar granda amaso da homoj vojaĝas
por bele profiti la tagojn liberajn.
Kaj tiuj malfruoj signifas atendi,
ĉar oni maltrafas laŭordan konekton,
Necesas nun serĉi la alternativojn
por povi daŭrigi la hejmenvojaĝon.
Sed restu trankvila, ĉar estas sensence
eksciti la nervojn pro tiuj malfruoj.
Plej ofte ja eblas pasigi la tempon
surfante en reto aŭ ankaŭ skribante.
---
6301 - 6365 - 6429 - 6493 - 6557 - 6621
Vi povas ankaŭ sendi vian komenton al
retradio(ĉe)aldone(punkto)de
http://esperantaretradio.blogspot.co.at/2026/05/auskultu-kaj-ripetu-porcio-104html
Jen la ligiloj al la porcioj 01 - 53 kaj 54 - 104 de la ekzercaro:
https://esperantaretradio.blogspot.com/2026/05/ligiloj-al-la-porcioj-54-104-de-la.html
Mi havis kunulon, rivalon; rivalon nek en okupoj, nek en ŝtata servado aŭ amo, sed niaj opinioj pri iu ajn temo neniam koincidis, kaj ĉe ĉiu nia renkontiĝo, ni havis senfinajn disputojn.
Ni disputis pri ĉio: pri arto, pri religio, pri scienco, pri vivo surtera kaj transtomba – precipe pri la transtomba.
Li estis homo religiema, ekzaltita. Foje li diris al mi:
– Vi ridas pri ĉio, sed, se mi mortos pli frue ol vi, mi venos al vi el la transa mondo… Ni vidos, ĉu tiam vi ridos?
Kaj, efektive, li mortis pli frue ol mi, estante ankoraŭ juna; sed jaroj pasis, kaj mi forgesis lian promeson, lian minacon.
Iun nokton mi kuŝis en la lito, ne povante kaj eĉ ne dezirante ekdormi.
En la ĉambro estis nek hele, nek malhele, kaj mi komencis rigardi al la griza duonlumo.
Kaj subite al mi ŝajnis, ke inter la du fenestroj staras mia rivalo – li softe kaj triste balancas sian kapon supren kaj suben.
Mi ne ektimis – eĉ ne ekmiris… sed, iom levinte min kaj apoginte mian kubuton sur la lito, mi komencis eĉ pli atente rigardi al la surprize aperinta figuro.
Li plu balancis sian kapon.
– Kio? – mi fine diris. – Ĉu vi triumfas? Aŭ bedaŭras? Ĉu ĝi estas averto aŭ riproĉo? Aŭ vi volas komprenigi al mi, ke vi malpravis? Ke ni ambaŭ malpravis? Kion vi spertas? Ĉu turmentojn de l’ infero? Ĉu beaton de l’ paradizo? Diru almenaŭ unu vorton!
Sed mia rivalo eligis neniun sonon – li nur same triste kaj humile plu balancis sian kapon supren kaj suben.
Mi ekridis… Li malaperis.
Februaro 1878
Tradukis Aleksander Korĵenkov
Ĉi tiu traduko aperis en jena libro:
Turgenev, Ivan Sergejeviĉ. Versaĵoj en prozo / Tradukis el la rusa Vladimir Jurganov, Aleksander Korĵenkov, Ludmila Novikova; Postparolo kaj notoj de Aleksander Korĵenkov. — Kaliningrado: Sezonoj, 2024. — 56 pagoj. — (Literatura suplemento al La Ondo de Esperanto, 2023).
Ĉi tiu libro ne estas aĉetebla. Ĝin ricevas senpage nur la abonantoj de “La Ondo de Esperanto”. Se vi volas ricevi la libron, bonvolu aboni “La Ondon”
Legu ankaŭ:
Ivan Turgenev: La vilaĝo (Tradukis Aleksander Korĵenkov)
Ivan Turgenev: La maljunulino (Tradukis Aleksander Korĵenkov)
Ivan Turgenev: Manjo (Tradukis Aleksander Korĵenkov)
Ivan Turgenev: La hundo (Tradukis Aleksander Korĵenkov)
Oni ne rajtas represi ĉi tiun tekston sen permeso de la tradukinto, Aleksander Korĵenkov.
Ĉe represo aŭ citado bonvolu indiki la fonton:
“La Ondo de Esperanto” https://sezonoj.ru/2026/05/turgenev-7/
Abonu “La Ondon de Esperanto” por 2026 kontraŭ nur 15 eŭroj kaj ricevu senpage la jarkolektojn por 2024 kaj 2025. Legu pli ĉe https://esperanto-ondo.ru/Lo-abon.htm
La Ondo de Esperanto en Telegramo: t.me/esperanto_news
The post Ivan Turgenev: La rivalo appeared first on La Ondo de Esperanto.
Al la ĵus forpasinta Bertil Nilsson la numero 2377 de “Heroldo de Esperanto” (majo 2026) dediĉas grandan parton de la unua paĝo, kie pozitivas la specifa valorigo de la esperantlingva komunumo (ne de esperanto en si mem) en Aŭstrio kaj la arĝenta jubileo de la Esperanta Civito, dum vekas pesimismon la situacio de Roterdamo, pli kaj pli dependa de riskaj subvencioj kaj ne de la propra produktado.
En la ceteraj paĝoj estas aparte rimarkindaj la kulturaj novaĵoj, interalie la detala programo de la 15a Kultura Esperanto-Festivalo kaj longa artikolo de Hayden Hendricks pri La Sankta Familio, vizitota de la partoprenontoj en la Internacia Junulara Kongreso, por kiu bedaŭrinde oni prognozas grandan deficiton pro malsufiĉa aliĝintaro.
Mendebla tra Esperanta Kulturservo.
Antaŭ 35 jaroj, la 23an de majo 1991 Halina Gorecka, Aleksander Korĵenkov kaj Viktor Kloĉkov venis aviadile al Nederlando kaj disdonis la unuan numeron de la renaskita revuo “La Ondo de Esperanto” al oficistoj kaj volontuloj de la Centra Oficejo de UEA en Roterdamo… Ekde tiam la 23an de majo ni festas ne nur la naskiĝdatrevenon de Aleksander, la senŝanĝa redaktoro de “La Ondo”, sed ankaŭ de la revuo mem.
Legu pli detale pri la interesa kaj malfacila historio de “La Ondo de Esperanto” en la artikolo, aperinta en nia novaĵretejo antaŭ kvin jaroj, la 23an de majo 2021 okaze de la 30-jariĝo de nia unua “Ondo” – https://sezonoj.ru/2021/05/ondo/
Hodiaŭ ni tostas ne nur por la sano de la 68-jariĝanta ĉefredo, sed ankaŭ por la sano de ĉiuj niaj redakcianoj, aŭtoroj, abonantoj, patronoj, amikoj kaj perantoj!
Dankon pro via subteno!
Halina Gorecka
Aleksander Korĵenkov
la 23an de majo 2026
Pskovo, Ruslando
Ĉi tiu artikolo aperis en la novaĵretejo “La Ondo de Esperanto”.
Ĉe represo aŭ citado bonvolu indiki la fonton:
“La Ondo de Esperanto” https://sezonoj.ru/2026/05/ondo-161/
Abonu “La Ondon de Esperanto” por 2026 kontraŭ nur 15 eŭroj kaj ricevu senpage la jarkolektojn por 2025 kaj 2025. Legu pli ĉe https://esperanto-ondo.ru/Lo-abon.htm
La Ondo de Esperanto en Telegramo: t.me/esperanto_news
The post Duobla festo de la Ondo appeared first on La Ondo de Esperanto.
Ĉu unua staĝo sub la signo de Ruĝa Kristalo? Kadre de sia strebo al la formado de volontuloj, Civila Esperanta Servo planas organizi kurson pri unua helpo en esperanto, fare de profesiulo el Germanio, s-ro Frank Lappe; probable tiu kurso okazos dum venonta deĵorpatrolo ie (Lesjoforso, Ĉaŭdefono, Malago, Bujumburo…).
Alia projekto de CES estus la kreo de amuza (mem)lernilo por rekrutoj ne scipovantaj esperanton. La teksto enhave konformus al la celoj de CES kaj al LTSEC, kun aldono de diversaj utilaj partoj (ekzemple kantoj, tre konciza historio de SCI, konsultendaj dokumentoj…). Por la grafiko oni pensas pri la desegna mano de c-ano Tihomir Lovriĉ (mem pacisto en CES), por la cetero sen. Alessio Giordano kaj c-ano Giorgio Silfer volonte helpus.
La nova lernolibro inspiriĝus parte al “Ĉu vi parolas tendare?”, parte al kurso por skoltoj, parte al seshora kurso por komencantoj, uzata dum la Esperanto-Rendevuoj de LF-koop por la A-grupo.
La alproprigo de teroj kaj resursoj de Palestino ne komenciĝis per la grandaj elpeloj de 1948. Dum la brita mandato, la cionisma movado jam konceptis kaj ekfunkciigis procezon de disvolviĝanta koloniado kiu kuntrenis forigon de antaŭekzistantaj loĝantaroj, strukturoj kaj kulturoj. Baldaŭ eksplodis konfliktoj.
Meze de la 1920-a jardeko, la cionisma movado ŝanĝis sian celon : la afero ne plu estis trovi akceptan teron kie la judoj estos ekster danĝero —sed daŭre dependantaj de la grandaj imperiaj potencoj—, sed kolonii Palestinon senigante la indiĝenan loĝantaron. Ĝiaj gvidantoj komencis konsideri ke tia uzurpado estis necesa kondiĉo por atingi nacian hejmon.
Tiel, en 1926 la cionisma movado rompis la konvenciojn pri terproprieto validajn ekde la otomanaj reformoj de la meza 19-a jarcento. Tiuj reformoj rezultigis, ke la teroj ne plu estis posedaĵo de luiganta ŝtato, kaj ili ebligis al riĉuloj iĝi posedantoj de vastaj terareoj. La plimulto estis ne-rezidantoj, nomitaj hodiaŭ “forestantaj proprietuloj”. Kelkaj el ili estis palestinaj gravuloj.
Kiam oni aĉetis terpecon, ĉi tiu estis vendita kune kun siaj loĝantoj kaj ties vilaĝeto. Estis kutime ke vilaĝanoj havis certajn devojn al la terposedanto, sed neniam oni planis forpeli ilin de la loko. Almenaŭ, ĝis la brita administracio ŝanĝis regulojn. Komence, en 1920, ĝi abolis multajn el la multnombraj limigoj reguligantaj teraĉetojn. Praktike, la cionisma movado povis aĉeti tiom da terpecoj kiom ĝi volis, depende nur de siaj monrimedoj. La britoj ankaŭ ŝanĝis la juran statuson de palestinaj vilaĝanoj, multaj el kiuj dum generacioj prilaboris tiujn samajn terojn. Ili iĝis farmistoj, kies restado nun dependis de la volo de bienulo.
Inter 1921 kaj 1925, Amerikan Zion Commonwealth aĉetis, de la familio Sursock de Bejruto, preskaŭ 32.500 hektarojn de tio, kio tiam nomiĝis Marj Ibn Amr, konita hodiaŭ kiel valo de Jezreel. En 1929, la Juda Nacia Fonduso al si alproprigis proksimume 3.000 hektarojn de la tiam nomita Wadi el Hawarith, inter Haifa kaj Tel-Avivo, aĉetante ilin de la heredantoj de ilia libana posedanto, kiuj ne povis pagi siajn ŝuldojn. En ambaŭ teritorioj, ĵusalvenintaj cionismaj koloniantoj forpelis, foje perforte, tieajn vilaĝanojn kaj kamparanojn kiuj kulturis tiujn terojn. La novaj judaj enmigrintoj postulis de la britaj aŭtoritatoj, ke ili liveru al ili elpelajn ordonojn. Ili sukcesis, kaj tiel komenciĝis la etna purigado de Palestino, daŭranta ĝis hodiaŭ.
La cionismo iĝis projekto de setleja koloniismo, kiu dependis de la subordigo de alia popolo. La celo de la setleja koloniismo estas tute anstataŭigi la indiĝenan socion per tiu de la kolonianto. Laŭ opinio de koloniantoj, pretaj fari ĉion por trudi sian kulturon kaj socian sistemon, la indiĝenoj —tiel diferencaj de ili— estis forigenda obstaklo. Tio ne povas okazi sen brutaleco. En Aŭstralio, ekzemple, oni kalkulas almenaŭ 270 masakrojn de la indiĝena loĝantaro dum 140 jaroj da brita koloniado. Tiu procezo ne baziĝas nur sur uzo de kruda forto. La koloniantoj forviŝas la pasintecon de la indiĝenaj socioj, tiamaniere ke la historio komenciĝu en la momento de ilia propra alveno. La praaj moroj malaperas kaj la koloniantoj al si alproprigas ankaŭ la gastronomion de la indiĝenaj popoloj. Resume : la tero ne estas neloĝata, tial koloniantoj malplenigas ĝin de ĝiaj loĝantoj. Patrick Wolfe, aŭstralia akademiulo specialisto pri la temo, subtenis ke projekto de setleja koloniismo celas forigi ĉion kio antaŭas ĝin kaj, pro sia propra logiko, daŭrigas sian agadon ĝis kiam tiu forigo estos ĉioma. Alivorte : tiom longe kiom la israela ŝtata kulturo baziĝos sur agmaniero de setleja koloniismo, ne eblos paca kunvivado kun la palestinanoj.
Tiuj operacoj de etna elpurigo kaj genocidaj agoj ne fontis el nenio. Antaŭ kaj dum ilia plenumado, la koloniaj setlantoj ellaboris ideologian pravigon por legitimi ilin : ili kreis komunan konsenton. Ili ne hezitis komuniki siajn intencojn —laŭ direkta aŭ vualita maniero— per ŝajne sendanĝeraj esprimrimedoj, kiel pentrado. Tiel, la unuaj cionismaj pentristoj reprezentis la pejzaĝojn de sia estonta hejmo sen ia spuro de palestinaj vilaĝetoj.
Kiujn pravigojn tiam uzis cionismaj koloniantoj por klarigi sian sintenon rilate al la indiĝena loĝantaro ? Unue, ili malhumanigis la indiĝenojn, priskribante ilin kiel “barbarojn” aŭ “primitivulojn”. En Palestino ili alvokis iun figuron de “nomadaj loĝantaroj”, sen radikoj en la tero, kiam fakte multnombraj vilaĝetoj ekzistis de jarmiloj. Samtempe, la koloniantoj ĉiam proklamis ke ilin instigis la pli noblaj celoj, kiel ekzemple alporti la profitojn de modernigo (kaj civilizo) al subevoluintaj teritorioj.
La esenca diferenco inter ordinaraj koloniantoj kaj koloniaj setlantoj konsistas en tio ke la unuaj direktis siajn modernigajn klopodojn al la lokaj loĝantaroj, dum la aliaj konsideris sin mem kiel modernigantojn de teritorioj kaj ne de indiĝenoj. Eĉ hodiaŭ, multaj israelanoj konservas viva la miton ke Palestino estis vasta dezerto ĝis la alveno de cionismaj pioniroj, kiuj “florigis dezerton”. La Prezidanto de la Eŭropa Komisiono, s-ino Ursula von der Leyen, ne estis escepto ripetante tiun gurdaĵon en sia mesaĝo al Israelo okaze de ties 75-a datreveno. Sed nek Palestino estis dezerto, nek ĝiaj loĝantoj estis nomadaj aŭ primitivaj. Dum tiu trompa propagando diskoniĝis por fari la cionisman projekton pli akceptebla por la judoj eŭropaj kaj de aliaj lokoj, ĝiaj instigantoj perfekte sciis ke unue endis solvi la tielnomitan “indiĝenan demandon”.
Longe antaŭ la 1920-a jardeko, kelkaj cionismaj gvidantoj jam diskutis pri la eblaj politikoj de delokado de la palestina loĝantaro. Kelkaj ideologoj esperis ke la palestinanoj libervole elmigros al najbaraj arabaj regnoj kontraŭ avantaĝa monkompenso. Tamen, se tiu eblo ne sukcesus, devigita translokado daŭre eblus. Tiucele, cionismaj gvidantoj kaj aktivuloj pripensis eblajn agadojn dum la tuta periodo inter mezo de la 1920-a jardeko kaj 1948, momento kiam necesis efektivigi ilin. La ideoj, ĝis tiam iom konfuzaj, organiziĝis laŭ ĉefplano kiu kondukos al la etna purigado de la duono de la araba loĝantaro de Palestino.
La grandaj teraĉetoj de la 1920-a jardeko kaj sekvantaj operacoj de etna purigado tiel ĉesigis la “trankvilajn jarojn”. Je la fino de tiu jardeko, rilatoj inter judaj koloniantoj kaj palestinanoj pliakriĝis. Perfortaj kvereloj ĉiam pli oftiĝis dum la 1930-a jardeko. Ambaŭ tendaroj ankaŭ ekkonfliktis kun la britaj aŭtoritatoj, ĉar ambaŭ tendaroj konsideris ke ili estis malkapablaj garantii ilian protektadon.
Antaŭsignoj de tuja katastrofo ĉiam pli evidentiĝis : elpelo de palestinanoj, ĵus senposedigitaj de iliaj teroj, amase elmigrigis ilin al la urboj. Tiuj palestinanoj estis viktimoj de cionismaj “socialistaj” grupoj, subtenantoj de la “juda laboro” (avodah ivrit), por kiuj la produktiva laboro estis la nura rimedo de modernigo. Ilia celo do estis rezervi agrikulturajn taskojn por judoj. Kelkaj judaj mastroj, kiuj dungis palestinajn agrikulturajn laboristojn, oponis tiun politikon kaj rifuzis malhavi tiun spertan laboristaron por favori koloniantojn kiuj foje estis neniam laborintaj en agrara ekspluatejo. Sed la proprietuloj kiuj adoptis tiun sintenon estis atakitaj kaj publike humiligitaj ĝis sia cedo. La palestinanoj, malriĉaj kaj senposedigitaj, tiam foriris al la urboj por serĉi laboron.
En 1929, streĉitecoj katastrofe eksplodis kiam okazis tio, kion la palestinanoj nomas la Ribelo de Buraq. La tiujaran 15-an de Aŭgusto, la milico Haganah kaj subtenantoj de la reviziisma cionismo de Vladimir Jabotinskij (1) organizis manifestaciojn en la ĉirkaŭaĵo de la Muro de Lamentadoj, tio kaŭzis kontraŭmanifestaciojn la sekvan tagon. Post la vendreda islama preĝo, la 23-an de Aŭgusto, okazis gravaj eventoj en kiuj mortis dek sep judoj. La kaoso rapide disvastiĝis ; dum unu semajno, 133 judoj kaj 116 palestinanoj mortis.
La perforto ne limiĝis al Jerusalemo, sed ĝi disvastiĝis al aliaj urboj, aparte kaŭzante la faman masakron de Hebrono, la 24-an de Aŭgusto 1929. La juda komunumo de tiu urbo estis parto de malgranda malplimulto loĝanta en Palestino de antaŭ pluraj jarcentoj, longe antaŭ la alveno de la cionismo, kaj pace kunvivis kun la islama komunumo. Laŭ ambaŭ religioj, Hebrono —aŭ Al Jalil, en la araba— estas sankta urbo, ĉar en ĝi lokiĝas la tombo de la profeto Abrahamo (Ibrahim). Tamen, la junaj cionismaj studentoj de la yeshivot —talmudaj lernejoj— kiuj eŭropstile vestis ne estis bone akceptitaj. Kiam venis al Hebrono novaĵoj pri tio, kio okazis en Jerusalemo, islamanoj el najbaraj vilaĝetoj enrompis en la urbon. Sesdek sep judoj estis buĉitaj, dum aliaj trovis rifuĝon en domoj de islamaj najbaroj kiuj protektis ilin. Tiu masakro kaj ties teruraj agoj de krueleco estas hodiaŭ perfide uzataj de la oficiala israela parolado por “pruvi” ke la paca kunvivado maleblas kaj, paradokse, por pravigi postajn masakrojn de palestinanoj.
Kvankam la komenca kialo de la eventoj de 1929 estis de religia naturo, la eksploda kaj detrua disvastiĝo de la tumultoj ankaŭ okazis pro la profunda frustriĝo de la palestinanoj, kiuj havis la impreson ke ili senhelpe ĉeestis en la kolapso de la tradicia socia ordo. La cionisma movado ne ĉesis kreski kaj plifirmigi siajn poziciojn dum la antaŭa jardeko, periodo dum kiu la kampara palestina loĝantaro havis tempon por kompreni tion, kio okazos al la tuta palestina popolo : intenca politiko de malriĉiĝo kaj etna purigado.
En la ladvilaĝoj de Haifa, nova maniero de rezisto —gerilo— estiĝis por kontraŭbatali la cionisman projekton kaj ties britajn komplicojn. Aperis karisma predikisto : imamo Izzedin al-Qassam (1882-1935), kies nomo poste estos donita al la armea branĉo de Hamaso. Tamen, ankaŭ multaj laikaj palestinaj rezistadgrupoj depostulas lian postlasaĵon : li estis la unua kiu enkondukis geriltaktikojn en la lukto kontraŭ la brita okupo.
Sin bazante sur sia kontraŭkoloniisma sperto en Sirio, Al-Qassam sukcesis veki la entuziasmon de junaj islamanoj kiuj misvivis en domaĉoj de la ĉirkaŭaĵoj de Haifa kaj instigi ilin krei siajn proprajn militistajn ĉelojn. Lia ambicio estis sin prepari por longdaŭra lukto kontraŭ la brita koloniismo. Tamen, pro la pliiĝo de juda enmigrado kaj intensigo de gvatado de la britaj aŭtoritatoj, li estis devigita malkaŝi siajn planojn antaŭtempe. En la montetoj proksimaj al Jenino, li kaj dek unu batalantoj pliaj, dum pluraj horoj, rezistis atakojn de britaj soldatoj multe pli multaj, kiuj sieĝis ilin, ĝis Al-Qassam kaj kvar aliaj estis murditaj la 20-an de Novembro 1935. La sekvan tagon oni deklaris ĝeneralan strikon en Haifa. Lia morto instigis multajn junajn palestinanojn preni armilojn kontraŭ la britoj por devigi ilin rezigni sian por-cionisman politikon. Kvankam la armita ribelo de Al-Qassam estis kondamnita al malsukceso, ĝi montris la vojon al tiuj kiuj, en la dua duono de la 1930-a jardeko, volis engaĝiĝi en pli organizitan rezistan movadon.
Tiu teksto estas adaptaĵo de A Very Short History of the Israel-Palestine Conflict, Oneworld, Londono, 2024.
(1) (JG) Vidu https://eo.wikipedia.org/wiki/Reviziisma_cionismo
Ni duopas en la ĉambro: mia hundo kaj mi. Ekstere muĝas terura, furioza ŝtormo.
La hundo sidas antaŭ mi kaj rigardas rekte al miaj okuloj.
Ankaŭ mi rigardas al ĝiaj okuloj.
Ĝi kvazaŭ volas diri ion al mi. Ĝi estas muta, ĝi estas senvorta, ĝi ne komprenas sin mem – sed mi ĝin komprenas.
Mi komprenas, ke ĉi-momente en ĝi kaj en mi vivas la sama sento, ke inter ni estas neniu diferenco. Ni identas; en ĉiu el ni brulas kaj lumas la sama tremetanta fajreto.
La morto alflugos, svingos al ĝi sian frostan vastan flugilon…
Kaj fino!
Kiu poste komprenos, kiu fajreto brulis en ĉiu el ni?
Ne! Ĉi tie ne besto kaj homo interŝanĝas rigardojn…
Ĉi tie du paroj da samaj okuloj estas direktitaj unu al la alia.
Kaj en ĉiu el ĉi tiuj paroj, en la besto kaj en la homo – unu sama vivo timide premiĝas al la alia.
Februaro 1878
Tradukis Aleksander Korĵenkov
Ĉi tiu traduko aperis en jena libro:
Turgenev, Ivan Sergejeviĉ. Versaĵoj en prozo / Tradukis el la rusa Vladimir Jurganov, Aleksander Korĵenkov, Ludmila Novikova; Postparolo kaj notoj de Aleksander Korĵenkov. — Kaliningrado: Sezonoj, 2024. — 56 pagoj. — (Literatura suplemento al La Ondo de Esperanto, 2023).
Ĉi tiu libro ne estas aĉetebla. Ĝin ricevas senpage nur la abonantoj de “La Ondo de Esperanto”. Se vi volas ricevi la libron, bonvolu aboni “La Ondon”
Legu ankaŭ:
Ivan Turgenev: La vilaĝo (Tradukis Aleksander Korĵenkov)
Ivan Turgenev: La maljunulino (Tradukis Aleksander Korĵenkov)
Ivan Turgenev: Manjo (Tradukis Aleksander Korĵenkov)
Oni ne rajtas represi ĉi tiun tekston sen permeso de la tradukinto, Aleksander Korĵenkov.
Ĉe represo aŭ citado bonvolu indiki la fonton:
“La Ondo de Esperanto” https://sezonoj.ru/2026/05/turgenev-6/
Abonu “La Ondon de Esperanto” por 2026 kontraŭ nur 15 eŭroj kaj ricevu senpage la jarkolektojn por 2024 kaj 2025. Legu pli ĉe https://esperanto-ondo.ru/Lo-abon.htm
La Ondo de Esperanto en Telegramo: t.me/esperanto_news
The post Ivan Turgenev: La hundo appeared first on La Ondo de Esperanto.
Dum ĉi tiu ekskurso vi vizitos la bierfarejon Puntigamer en Graz kaj konatiĝos kun la tradicio kaj arto de bierfarado en unu el la plej konataj bierfarejoj de Aŭstrio. Vi ekscios pri la historio de la bierfarejo, la deveno de la krudmaterialoj kaj la tuta bierproduktada procezo.
Kiu el vi verŝos la plej belan bieron? Ni eltrovos tion dum la fina biergustumado – kie partoprenantoj povos provi verŝi la plej bonan glason de biero de la krano!
La ekskurso “Bierfabriko Puntigamer” okazos trifoje dum la kongresa semajno: marde, ĵaŭde, vendrede; 14h00-17h30
Prezo: 30 eŭroj
Ĉiujn detalojn vi trovos en la Dua Bulteno https://uk.esperanto.net/2026/duabulteno
Abonu “La Ondon de Esperanto” por 2026 kontraŭ nur 15 eŭroj kaj ricevu senpage la jarkolektojn por 2024 kaj 2025. Legu pli ĉe https://esperanto-ondo.ru/Lo-abon.htm
La Ondo de Esperanto en Telegramo: t.me/esperanto_news
The post UK-111: Bierfabriko Puntigamer appeared first on La Ondo de Esperanto.
De pli ol du jaroj la israela armeo bombadas Gazaon, kaj ankaŭ Jemenon, Sirio, Kataron, Iranon kaj Libanon. Treninte Usonon en milito kontraŭ la Islama respubliko, Telavivo metis la tutan mondon en danĝeron.
Antaŭ tridek kvin jaroj, Jean Baudrillard publikigis artikolon kun provoka titolo : "La Golfa milito ne okazis" (1). Laŭ tiu franca pensulo, tiu unua milita interveno de koalicio gvidata de Usono kontraŭ Irako (1991) ne estis sentita de publiko kiel vera konflikto, sed kiel amaskomunikila evento, "ŝajnaĵo", kie realeco — de evidentaj kruelaĵoj — estis montrata per televida dampilo. Baudrillard rimarkigis tiamajn logajn teknologiajn enscenigojn, kiuj anstataŭas faktan raporton pri milito. Scenigita tra retaj forumoj, laŭ konvencioj de ĉiesa kulturo kaj video-ludoj, tiu atako kontraŭ Irano lanĉita de Vaŝingtono kaj Tel-Avivo pliriĉigis tian repertuaron. Tiel la morto estas normaligita, eĉ foje glorata (murdo de Supera Gvidanto Ali Khamenei), dum Irano estas traktata, kiel giganta milita celo kaj ne plu kiel teritorio kun sia homa loĝantaro.
Tamen estas evidenta diferenco inter la esenco de ĉi tiu milito kaj tiu de 1991. La unua Israela-Usona atako ne decidiĝis nome de rajto de internacia juro, sed kontraŭe ĉi lasta estis tute malrespektita (legu "Endas savi multflankismon"). Serĉo de eĉ eta konsento, internacia aŭ regiona ne estis akirinda. Nur "princa decido" imponis, kun konsento aŭ kulpa silento de la ĉefaj aliancanoj de Vaŝingtono. En Parizo, Londono kaj Berlino, sen iu ajn diskuto, neniu oponado stariĝis kontraŭ kruda forto.
De pluraj jaroj, esploristoj, analizistoj kaj ĵurnalistoj esploras la strategion de S-ro Donald Trump. Tutmonda spertularo mobiliziĝis por analizi dirojn aŭ decidojn de tiu gvidanto, kiu preskaŭ nenion diras kohere aŭ fidinde. Kelkaj amuziĝemas vidi, en ĉiu liaj petolaĵoj, aplikon de lia libro, starigita kiel traktato, The Art of the Deal (Random House, 1987). Sed, pri agreso kontraŭ Irano, evidentiĝas laŭ ĉiuj okuloj ke la usona prezidanto ne scias tion, kion li faras. Malantaŭ drasteco de liaj paroladoj, eĉ rilate al "tradiciaj aliancanoj" de lia lando, aperas persono, kiu senĉese kontraŭdiras sin kaj kiu havas ĉiujn trajtojn de manipulebla homo.
Genezo de la usona atako kontraŭ Islama Respubliko estas aparte mistera. Dum unuaj tagoj, la usona ŝtat-sekretario Marco Rubio komence deklaris, ke Usono reagis post kiam ĝi eksciis, ke Israelo planis ataki Iranon, sed ĉiuj postaj refutaj klopodoj malfacile konvinkas. The Washington Post sekve raportis, ke la debatoj inter kongresaj estraranoj, kelkajn tagojn antaŭ komenco de tiu milito, temis pri preciza demando : ĉu ataki tuj flanke de Israelo aŭ atendi iranan riposton kontraŭ usonaj bazoj en tiu regiono ? Tiam la unua opcio fine superis. Resume, la usonanoj reagis responde al neniu ajn irana minaco, kiel precize indikis S-ino Tulsi Gabbard, estrino de nacia spionado, kaj S-ro Joe Kent, eksa direktoro de Nacia Kontraŭterorisma Centro, kiu asertis en sia demisia letero : "Irano ne prezentis ian ajn baldaŭan minacon por nia nacio. Estas klare, ke ni komencis ĉi tiun militon sub premo de Israelo (2)." La atako okazis dum traktado pri nuklea dosiero en Ĝenevo, kiam interkonsento ŝajnis ebla, laŭ omanaj perantoj kaj The Guardian (17-a de marto).
Malfacilas, en tiuj cirkonstancoj, malkonsenti, ke fakte temas pri israela milito. Ĝuste tio distingas ĝin disde invado de Irako en 2003 — same kontraŭleĝa kaj mensoga, sed fundamente usona : tiu nuna milito respondas nek al klare identigitaj usonaj interesoj, nek al la politiko anoncita de S-ro Trump. Kompreneble, li asertas fari militon por fari pacon, kaj neniu ignoras liajn ekonomiajn motivojn — post Venezuelo, kiu posedas plej grandan nafto-tavolon en la mondo, li atakas Iranon (tria rango je nafto-tavolo). Sed ambicio regadi tutmondan hidro-karbonan merkaton supozas, ke usono kapablas okupi kaj regi ĉi tiujn du landojn. Ĝis nun, ĉi tiu milito jam kostis dekojn da miliardoj da dolaroj, aldone al naciaj ekonomiaj problemoj. Daŭra pli-altiĝo de nafto-prezo povas malhelpi konsumadon kaj bremsi ekonomion.
Alivorte, la usona imperiismo konfirmiĝas per sia agmaniero (malrespekto de juro kaj militaj krimoj), sed ne per klaraj motivoj. Nenia milita celo estis klare fiksita ; S-ro Trump aspektas tiel, kiel li povus haltigi ĉi militon iam ajn por proklami venkon, sen indiki rilaton al iu ajn rezulto. Kio ajn estus fina rezulto de ĉi tiu konflikto, estas certe, ke la usona potenco esence servas trian aktoron : Israelon. Strikte militiste, tio, kion la usona prezidanto nomis "ekskurso", similas al serio de taksaj eraroj, ĉu pri ekonomiaj konsekvencoj ĉu pri kapabloj de Teherano regione rebati.
Por Israelo, usona subteno estas ne nur esenca el militista kaj loĝistika vidpunktoj sed ĝi ebligas daŭrigi ĝian rakonton pri civilizacia milito inter "Okcidento" kaj Islama Respubliko subtenata de siaj regionaj aliancanoj. Faligi "reĝimon de mulaoj" estas celo, kiu konsentigas Nordamerikon kaj Eŭropon. Sed, praktike, tiu milito ĝuste puŝis Iranon de politika kampo (popolaj ribeloj, draste subpremataj de tiu reĝimo) al geopolitika tribuno (regiona konflikto), dum la irana loĝantaro estas ĉiam pli malfortigita (cent mil homoj eble fuĝis el la ĉefurbo dum unuaj du tagoj de agreso). Oni ankaŭ notu, ke persista subteno de S-ro Trump al S-ro Benjamin Netanjahu ŝajne ne havas konsenton de lia propra civitanaro (3).
Demokratio ne obsedas israelajn regantojn, pli okupataj pri sia propra politika plu-vivo (ĉefe por S-ro Netanjahu) aŭ pri daŭrigo de ekspansiisma politiko. Ĉi-lasta havas strukturan dimension kaj alian pli cirkonstancan. Strukture, plifortiĝo de religia cionismo konfirmiĝas, ĉu de kristana inspiro (usona ambasadoro en Israelo Michael Huckabee deklaris en februaro 2026, ke Israelo rajte povus etendi sian teritorion, ne ekskluzivante eblon de "Granda Israelo" de Eŭfrato ĝis Nilo), ĉu de juda inspiro (gvidanto de "centrisma" opozicio Yaïr Lapid reprenis ĉi tiun ideon pri "bibliaj landlimoj"). Cirkonstance, ekde la 7-an de oktobro 2023 staras israela deziro plene profiti tujan « senkondičan subtenon » de Okcidento (subteno, kiu neniam tute erodiĝis, kiel atestas manko de punsankcioj pri multnombraj krimoj), pliigante siajn konkerojn. Tiu pli-akrigo al milito kontraŭ Irano, estas tiuokaze perfekta distrigo por tiuj gvidantoj : ne plu jure respondeci pri genocido en Gazao, sed esti aprobata post detruo de la Islama Respubliko.
Laŭ elprovita koloniisma procezo, diablaj karakterizaĵoj atribuitaj al koloniitaj popoloj pravigas neadon de iliaj rajtoj. Pri Gazao, "kontraŭ-terorismo" daŭre servas kiel kaŝ-ekrano por ĉiutagaj ekscesoj, kaj pli ol duono de la Gazaa enklavo estas sub israela regado. En Cisjordanio, malrespekto al Palestina Aŭtoritato (kaj malakcepto de iu ajn perspektivo pri palestina ŝtato) sekviĝas de senprecedenca disvastigo de koloniado. En Sirio, malstabileco de novaj aŭtoritatoj post la falo de S-ro Baŝar al-Asad favoras aktualan plimultiĝon de atakoj kaj etendiĝon de la okupata teritorio en Golano (kun subpremo komparebla al tiu praktikata en Cisjordanio). Kaj en Libano, la israel-anoj daŭrigas sian strategion por dividi ties civitanaron kaj politikan klason rilate al estonto de Hizbulaho.
"Hizb", penante konservi ian aspekton de « akso de rezisto », rebatis simbole la murdon de ajatolo Khamenei per lanĉado de raketoj trans la libana suda landlimo. Tial por Israelo, tio estis perfekte taŭga preteksto por rekomenci siajn amasajn bombadojn, transloki parton de loĝantaro (meze de marto, preskaŭ po unu libanano el kvin estas registrita kiel translokita) kaj postuli "sekurecan zonon" ĝis la rivero Litani. Tel-Avivo tiel povas kombini teritorian ekspansion kaj politikan manipuladon : Hizbulaho estas prezentata — de parto de komentistoj kaj libanaj politikistoj — kiel buĉisto-peranto. Kaj oni forgesas, samokaze, ke Israelo jam tenis kontraŭleĝan militan ĉeeston en tiu landlima regiono, malrespektante kondiĉojn de novembra 2024-armistico. Ĝuste tio estas mult-flanka paradokso de tiu situacio.La libanaj gvidantoj kaj siaj internaciaj subtenantoj volas detrui ŝijaisman movadon kaj ĝia instigo al rezistado, favore al libana ŝtato posedonta monopolon de legitima perforto ; sed daŭrigo de okupado certe instigas volon de okupita popolo al rezisto.
La Israel-usona atako kontraŭ Irano ankaŭ elmontras malgrandan ago-kapablon de la Golfaj monarkioj. Kiel precipaj aĉetantoj sur la tutmonda armila merkato (precipe Saud-Arabio kaj Kataro, respektive tria kaj kvara laŭ spezoj), ĉi tiuj ŝtatoj suferas konsekvencojn de tiu milito sed ne scipovas klarigi siajn intencojn kaj strategiojn. Iranaj ripostoj, per atakoj kontraŭ naftaj kaj gasaj instalaĵoj kaj eĉ barado de Ormuza Markolo, certe minacas iliajn ekonomiojn. Israelo esperas, ke tia kaoso konduku al komuna fronto kontraŭ Irano, sed la monarkioj ŝajnas tre hezitemaj. Por Teherano, tiu danĝero por la tutmonda ekonomio estas premilo sur Vaŝingtono.
Iuj vidpunktoj kaj iuj malkonsentoj ne estu neglektataj. Dum Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj ŝtato decidis aperi kiel privilegia partnero de Tel-Avivo en la regiono. Nenio indikas, ke Rijado kaj Doho pretas plene fidi la "israelan pacon" en Proksim-Oriento. Por lando, kiu ambicias rolon de neignorebla regiona potenco, kiel Saud-Arabio, du problemoj povas plu stari post la nuna milito : unuflanke, emirlanda aventurismo (en Jemeno, precipe) estas malpli kaj malpli akceptata ; aliflanke, sistema favoro de Vaŝingtono al israelaj interesoj instigas limigadon al fido pri la usona protekto kaj pluigi diversigon de partnerecoj. Pli fundamente, kurado al plua krutigo per ĉi tiu atako aperigas Israelon kiel ĉefa regiona minaco, eĉ por ŝtatoj tiel malsamaj, kiel Saud-Arabio kaj Turkio.
Fronte al ĉi tiu milito, Ĉinio kaj Rusio konfirmas sian kapablon adaptiĝi al eventoj, kies kursojn ili ne povas regi. Por Ĉinio, la problemo estas precipe ekonomie. Pli bone ekipita ol aliaj (naftaj stokoj, parta diversigo de provizadoj…), Pekino tamen eble timas daŭran perturbon de energiaj fluoj kaj militajn akrigojn, kiuj ĝenus la tutmondan komercon. Dum Moskvo estas ofte prezentata kiel la granda profitanto de ĉi tiu milito (4). Por ambaŭ, ekvacio restas simpla. Male al Vaŝingtono, ili konservas komunikajn kanalojn kun ĉiuj regionaj aktoroj kaj rekomendas paciĝadon. Okaze, ĉiu retiriĝo de la usona influo pro plia aventurisma milito konsistigas bonŝancon. Intertempe, la "malokcidentiĝo" de la mondo ne malhelpas, ke popoloj suferas okcidentismajn egoismojn.
(1) Referenco al la fama artikolo de Baudrillard (1991)
(2) Citaĵo el la demisia letero de Joe Kent
(3) Aludo al enlandaj usonaj opinisondoj pri subteno al Netanjahu.
(4) Legu : "Moscou grand gagnant ?", Le Monde diplomatique, aprilo 2026.
Nogueras, Jorge Rafael. Centvorte: Cent cent-vortaj mikronoveloj. – Novjorko: Mondial, 2025. – 195 p.
Kiam mi malfermis ĉi tiun libron, mi estis iom rezervema. Ĉu limigo al cent vortoj ne estas tro da kiraso? Sed jam post la unua mikronovelo mi komprenis, ke tio ne estas nura akrobataĵo, aŭ intelekta defio, sed povas fariĝi ĝua kaj stimula legaĵo.
Kio estas novelo?
Vikipedio instruas, ke “karakterizaĵoj de la novelo estas la unueco de tempo, la unueco de la loko, kaj la unueco de la intrigo, kiu temas pri memstara okazaĵo aŭ serio de ligitaj incidentoj”. Krome: “La rakonto bezonas streĉon, ritmon, neatenditaĵon kaj surprizon ene de atendataj parametroj…”
Pri mikronoveloj Vikipedio klarigas, ke la verkisto “uzas la fantazion de la legantoj, kiuj mem kompletigas la “nediritan” laŭ sia gusto. En tiu senco, ĝi iom similas poezion. Tute ne temas pri simplaj anekdotoj [..]. Ilia sekreto kuŝas en la surprizo, ĉe la fino de la teksto, kiu aldoniĝas al neordinaraj situacioj, tiel ke post la lasta vorto leganto sin demandu: Kion pensi pri tio? Mikrorakontoj estas ĉiam provokaj kaj malbanalaj”.
Provokaj kaj malbanalaj…
Akademiano Jorge Rafael Nogueras surprizas la leganton pli ol cent fojojn en “Centvorte”. Jen kelkaj unuaj frazoj:
“Mi ĉiam ŝatis enterigojn”.
“La adoleskantino malfermis la vazon etikeditan “Panjo” kaj elŝutis el ĝi ties cindrojn en la cirklon desegnitan sur la planko”.
“Hodiaŭ Marko finfine alfrontos sian ĉikanulon”.
“Jen la delonge priparolita nova jaro estas tuj alvenonta!”
“La registaro ĉiam pli akre persekutas tiujn el ni, kiuj havas superpovojn”.
“Estas io malantaŭ mi… io farita el ombro”.
“Por efektivigi sukcesan murdon, oni bezonas tri aferojn: murdonton, armilon kaj murdoton”.
“Mi ne memoras ekzakte kiam la muroj de mia domo komencis flustri al mi”.
Jorge Rafael kondukas nin al plej malsamaj lokoj – de la aviadilo Enola Gay al fantazia Kukurbo. Li atentigas pri la “magia ĉapelo” – nepre grava por esperantoparolantoj – kaj aliaj magiaĵoj kiel “hereza rito”. Ni legas pri iu lingvo, kiu efikas kiel panaceo. Li atentigas pri la graveco de ĝustaj vortoj en “La interpretisto kaj la proparolanto”. Volapuko kaj Ido aperas kelkfoje kaj ankaŭ aludoj al la kulturo de Esperanto. Aliaj mikronoveloj temas pri malŝparitaj vivoj.
La dua parto de la libro, “Pli ol centvorte”, estas kvazaŭ antologio de premiitaĵoj el malsamaj konkursoj. Foje Jorge Rafael tuŝas aspektojn de la moderna vivo (“Amo en la tempoj de kovimo”) aŭ li faras sarkasman prognozon en “La Fina Venko”.
En “Hamleto” ni legas, ke “mallongeco estas la spirito de saĝo”. Jorge Rafael pruvas tion.
En la enkonduko li skribis: “Mi esperas, ke ĉi tiu mia eta kontribuo al la Esperanta literaturo vin amuzos, pensigos, kaj eĉ inspiros al verkado”.
Jes, estas nepre pensiga, kaj espereble ankaŭ inspira libro, kiu jam plenmerite aperas en la furorlisto de venditaj libroj.
Wolfgang Kirschstein
Ĉi tiu recenzo de Wolfgang Kirschstein pri “Centvorte” de Jorge Rafael Nogueras aperis en la marta (printempa) eldono de “La Ondo de Esperanto” (2026).
Ĉe represo aŭ citado bonvolu nepre indiki la fonton:
Papere: La Ondo de Esperanto, 2026, №1 (327).
Rete: La Ondo de Esperanto https://sezonoj.ru/2026/05/recenzo-162/
Abonu “La Ondon de Esperanto” por 2026 kontraŭ nur 15 eŭroj kaj ricevu senpage la jarkolektojn por 2024 kaj 2025. Legu pli ĉe https://esperanto-ondo.ru/Lo-abon.htm
“La Ondo de Esperanto” en Telegramo: t.me/esperanto_news
The post Cent noveloj po cent vortoj appeared first on La Ondo de Esperanto.
La Universala ĵus decidis pagi 25 mil eŭrojn al la Junulara, embarasata kiel kokido en stupo ĉar ĝi perdis la subvencion de Eŭropa Unio por 2026: temus ne pri prunto, donaco aŭ simila subteno, sed simpla pago pro laboro por UEA fare de la TEJO-volontuloj en Nieuwe Binnenweg 176.
Tamen kion donas la dekstra mano, tion deprenas la maldekstra, ĉar TEJO estas devigata pagi luon pro Nieuwe Binnenweg 410, nome 15 mil eŭrojn laŭ la UEA-buĝeto 2026 — restus nur dek mil. Konsekvence la financa interdependeco ŝajnas utila por la Universala pli ol por la Junulara. Des pli ke peti Erasmus-subvencion fare de la unua povas damaĝi la duan: du petoj abortus pli facile ol unu, kiel okazis ĝuste ĉi-jare, kun ĝenerala maldungado ĉe ambaŭ asocioj.
Intertempe retiriĝis la sola interesato pri eventuala aĉeto de la domo ĉe la numero 176: pasis jam kvar jaroj, sed verŝajne neniu volas ĝin. La prezo proponita al tiu interesato estis unu miliono kaj cent mil eŭroj, anstataŭ la komenca pretendo de miliono kaj duono: endas malkreski sub milionon.
Legu pli en “Heroldo de Esperanto”
La Universala ĵus decidis pagi 25 mil eŭrojn al la Junulara, embarasata kiel kokido en stupo ĉar ĝi perdis la subvencion de Eŭropa Unio por 2026: ne temus pri prunto, donaco aŭ simila subteno, sed simpla pago pro laboro por UEA fare de la TEJO-volontuloj en Nieuwe Binnenweg 176.
Tamen kion donas la dekstra mano, tion deprenas la maldekstra, ĉar TEJO estas devigata pagi luon pro Nieuwe Binnenweg 410, nome 15 mil eŭrojn laŭ la UEA-buĝeto 2026 — restus nur dek mil. Konsekvence la financa interdependeco ŝajnas utila por la Universala pli ol por la Junulara. Des pli ke peti Erasmus-subvencion fare de la unua povas damaĝi la duan: du petoj abortus pli facile ol unu, kiel okazis ĝuste ĉi-jare, kun ĝenerala maldungado ĉe ambaŭ asocioj.
Intertempe retiriĝis la sola interesato pri eventuala aĉeto de la domo ĉe la numero 176: pasis jam kvar jaroj, sed verŝajne neniu volas ĝin.
Legu pli en “Heroldo de Esperanto”
Abonantoj jam povas elŝuti la junian numeron de la revuo "Esperanto". La papera versio baldaŭ estos dissendita: https://uea.org/revuoj
La enhavlisto de la junia numero:
123 | Malagasa Seminario – nova maniero vidi la mondon
125 | Intervjuo de István Ertl kun Clemens J. Setz
126 | Eventoj: La Israela Kongreso
127 | Esperanto en universitatoj: Sukcesa prelego pri Esperanto en universitato
128 | IKU, Scienca Kafejo kaj SUS dum la UK: UEA kaj AIS kunlaboras por riĉa scienca programo en Graz
129 | Landa agado: Esperanto en la franca liceo de Havano
129 | UEA: Biblioteka Apogo Bachrich
130 | Esperanto en universitatoj | Kulturo: La nova libro pri ĉina tradicia kulturo Xunzi
131 | Eventoj: ELI kaj UEA en la holokaŭsta memorceremonio
132 | Demandoj al estraranoj: François Lo Jacomo, Estrarano de UEA
134 | Oficiala Informilo
135 | Eventoj | Historio: Daniele Marignoni: la unua semanto en Italio
136 | Persone: 75 jaroj de Jozef Reinvart
137 | Esperanto en lernejoj: Kvaronjarcento da instruado en lernejo en Tajvano
138 | Kulturo: Al la mondo transdoni la saĝon de la Dao De Jing
139 | Landa agado: Muzeo parolas en Esperanto
140 | KER: KER-ekzamenoj en 2026: plena programo, senpagaj provtestoj
141 | Universala Kongreso | AIS: AIS invitas kandidatojn por la Premio Pirlot
141 | Letero de leganto: Pri Tajĝiĉuano
142 | Informado: Blogo por neesperantistoj
142 | Faka agado: Esperanto kaj skoltoj
143 | Forpasoj
Same kiel TEJO, ankaŭ UEA ĉi-jare ne ricevos la administran subvencion de la programo Erasmus+ de EU. Pri tio informis la estraro de UEA en la 19-a de majo. La buĝetita subvencio por 2026 estis 175 000 eŭroj, sumo kiu nun mankos en la buĝeto de UEA. Salajroj estos reduktitaj kaj dungitoj demisias.
Ĉi-jare venos neniuj eŭroj en formo de administra subvencio de EU al UEA aŭ TEJO. Foto: Eŭropa Centra BankoLaŭ raporto nun publikigita en la retejo de UEA, la nericevo de administra subvencio estis traktita en kunsido de la ĝenerala direktoro kaj la komisiono pri financo de UEA la 2-an de majo. Partoprenis ankaŭ la komitataj reviziantoj kaj du estraranoj.
La raporto estis preparita la 9-an de majo, sed publikigita nur dek tagojn poste, la 19-an de majo. En la sama tago la estraro en la komitata retlisto informis, ke la asocio ĉi-jare ne ricevos la administran subvencion de EU.
“Gravas atenti, ke la situacio de UEA estas malsama ol tiu de TEJO. Dum la pasintaj jaroj UEA ne plene elspezis la ricevitajn subvenciojn kaj rezervis la neuzitajn sumojn ĝuste por certigi pli grandan stabilecon kaj daŭripovon de la Asocio. Pro tio la nericevo de la subvencio en 2026 ne estas problema por UEA”, la estraro de UEA skribas en la mesaĝo dissendita de ĝenerala sekretario Aleks Kadar.
Laŭ la raporto en la retejo de UEA, la asocio en 2023 malnete ricevis proksimume 140 000 eŭrojn de tia administra subvencio, sed nur 39 000 eŭroj estis uzitaj. En la sekva jaro 2024 la subvencio altiĝis al 175 000 eŭroj, sed laŭ la raporto oni uzis nur 48 000 eŭrojn. La altiĝo de la subvencio laŭ la raporto estis motivita de pli granda nombro de dungitoj.
Similan subvencion de 175 000 eŭroj UEA ricevis ankaŭ en la jaro 2025, kaj la buĝeto de la jaro 2026 kalkulis pri samgranda administra subvencio ankaŭ ĉi-jare. Tio tamen laŭ la estraro ne estos problemo, ĉar granda parto de la subvencioj de la antaŭaj jaroj estis ŝparita.
Iom kontraŭdire la raporto samtempe informas, ke la ĝenerala direktoro jam kunsidis kun dungitoj de UEA por informi pri la nericevo de la subvencio, “sekve de kio oni plenpace interkonsentis pri kelkaj senkostaj demisioj kaj pri reduktoj de salajroj ĉe kelkaj postenoj”.
La buĝeto de UEA ne estos reviziita pro la nericevo de la subvencio, laŭ la raporto.
Dum la sama kunveno oni pritraktis ankaŭ la situacion de TEJO, kiu ĉi-jare same ne ricevas la administran subvencion de EU. Male ol UEA, TEJO ne plu havas sufiĉan kapitalon por kovri la perdon.
En la buĝeto de UEA por 2026 jam estas antaŭvidata elspezo de 25 000 eŭroj al TEJO por kompensi la laborhorojn de TEJO-dungitoj, kiuj kontribuas al la agado kaj taskoj de UEA. Komence oni supozis, ke TEJO aldone al tio bezonus plian subtenon de UEA, kiu tiuokaze povus esti donita en formo de kredito.
Tamen nun laŭ la raporto montriĝas, ke la buĝetita sumo de 25 000 eŭroj sufiĉos, kaj estos pravigita el la vidpunkto de UEA, ĉar ĝi helpos konservi la postenon de TEJO-oficisto en Roterdamo. Tiu posteno estas bezonata por la volontula programo de TEJO. Laŭ la raporto la “koncerna oficisto” krome nun trejniĝas por helpi la funkciadon de la libroservo de UEA.
Cetere la buĝeto de TEJO por 2026 ĝis nun restas neaprobita, ĉar ne sufiĉe multaj komitatanoj partoprenis en la voĉdono pri ĝi.
Tiun ĉi rakonton de Jindra Drahotová
produktis Jarka Malá, ambaŭ el Ĉeĥio
Iam vespere, kiam estis tempo dormi, venis avino kiel kutime al nepeto en lian ĉambron legi fabelon. Sed en tiu vespero la nepo ne volis fabelon, li volis babili.
Tio ne estis ofte kaj la avino ĝoje diris: „Mi propre neestas via avino, mi estas via praavino kaj vi estas mia pranepo.“
„Vi estas praavino?“ miris pranepo.
„Mi estas avino de via panjo. Via avino estas mia filino.“
La knabo metis elektronikaĵon sur tableton kaj ektenis manon de sia praavino kaj kun intereso atendis rakontadon. Kaj avinjo komencis:
„Mi naskiĝis plifrue ol televidiloj, policaj radaroj, kreditkartoj, kopiiloj, klimatiziloj, laseraj radioj, saĝaj telefonoj, eĉ lavmaŝinojn ni ne havis, kaj tolaĵojn ni pendis sur ŝnurojn eksteren por sekigi.
Mi edziniĝis al via praavo kaj ni vivis kune kaj en ĉiu familio estis paĉjo kaj panjo. Viroj ne portis en oreloj ornamaĵojn. Tatuaĵon havis nur prizonuloj kaj maristoj. Ĝis mia dekokjaraĝo mi alparoladis ĉiun viron „sinjoro“ kaj virinon „sinjorino aŭ fraŭlino“. Sur ŝtuparo virinoj ĉiam ĝuis lokon ĉe teniloj kaj en lifton envenadis ĉiam la unuaj. Viroj malmetadis ĉapelon dum saluto kaj ankaŭ kiam ili envenis ĉambron.
Viroj malfermadis pordon kaj helpadis al virinoj surmeti mantelon. Ni havis bonajn rilatojn kun familianoj kaj ni vizitadis ofte eĉ malpli proksimajn gekuzojn. Telefonoj estis en budoj surstrate kaj en poŝtoficejoj kaj ni funkciigis ilin per moneroj. Ni havis radioaparaton „sur drato“ kun unu programo. Iuj lertaj homoj kapablis mem konstrui radioaparaton por kapti eksterlandajn programojn. Mia patrino ne posedis glaciŝrankon nek lavmaŝinon, varman akvon ŝi varmigis en potego kaj tolaĵon ŝi lavis mane en ligna ujego. Kiam mi estis matura kaj edzinigita, dudek jarojn post la milito, mi jam povis aĉeti lavmaŝinon. Nur poste aperis televidiloj kun malgranda ekrano. Ĉiun tagon ni devis en horloĝoj streĉi risorton kaj kontroli, ĉu vekilo estas startita. Ne estis bankomatoj, sendrataj telefonoj, komputoroj, elektronikaj ludiloj, mikroondaj fornoj, eĉ elektraj fridujoj kaj lavmaŝinoj. Tolaĵojn ni somere blankigis sur herbejo ĉe rivero kaj tapiŝojn ni purigis per batiloj ekstere. Se ni tro petolis, gepatroj avertis nin infanojn, ke per tiu ĉi batilo ili punos nin. Voje el leciono při violono mi aĉetadis kun amikino kornbulkon je 30 heleroj kaj en paperon acidan brasikon je 20 heleroj. Unu krono havis 100 helerojn. Bonbonojn oni vendis laŭ pezo en papera saketo. Kafajn grejnojn aĉetadis mia patrino kaj hejme ni muelis ilin mane per muelilo.“
La nepo, kiu ĝis nun atente aŭskultis, penseme diris:
„Sed avinjo, ĉu vi estas tricentjara?“
„Ne, ne karulo, mi aĝas nur 87 jarojn,“ diris kun rideto avino. „Ĉio, pri kio mi rakontis al vi, estas vero vereca. Mi konas multajn okupojn, kiujn vi neniam faros. Pri tio mi estas iom majgaja.“
Kaj avino vidante, ke okuloj de la nepo fermiĝis, mallumigis lampeton kaj senbrue foriris ankaŭ dormi.
JoDo, 2025.
Ekis hodiaŭ la telematika kurso pri konstitucia juro, gvidata de c-ano Giacomo Comincini kaj rezervita al la kadroj de la Esperanta Civito, sub la aŭspicio de Esplora Instituto de Esperantologio; la kurso daŭros ĝis 26 junio 2026 per dek lekcioj; ĝi enkadriĝus en la estonta katedro pri historio kaj sociologio de la esperanta popolo.
La docento referencis al la doktrino de Hans Kelsen, kiu distingas inter Grundnorm, konstitucio, leĝoj, dunivelaj normoj: en la kazo de la Civito, Grundnorm estas la Pakto lanĉita 10 aŭgusto 1998. El tio sekvas la prioritata graveco de la establoj, tiel ke en sia federisma strukturo la konsorcio garantias aŭtonomion; tamen ĝi ne glitas de federacio al konfederacio, ĉar la aŭtonomion mildigas la mutualeco.
La gravecon de la paktintaj establoj markas ankaŭ la atribuo de du privilegioj al la Forumo: la elektoj al la Kortumo, nome la justica povo, kaj la validigo de la balotrezultoj por la Senato. Krome la tendenco adjudiki specifajn taskojn al paktinto anstataŭ propra Civita instanco: ekzemple al KCE rilate al la lingvotesta sistemo.
Sarlanda Esperanto-Ligo okazigos sian 75an Kulturan Semajnfinon de la 26a ĝis la 28a de junio 2026 en la Kardinal-Wendel-Domo en Homburgo (https://www.kardinal-wendel-haus.de/).
Atendas vin interesa programo konsistanta el aktivaĵoj, diversaj prelegoj por Esperanto-parolantoj, kursoj por progresintoj kaj komencantoj. En la libroservo de Jean-Luc Thibias vi certe trovos allogan legaĵon kaj esperantaĵojn.
Ni komencos la semajnfinon jam vendrede posttagmeze per via alvojaĝo kaj post la vespermanĝo ni aŭskultos koncerton de JoMo kaj poste ni kunsidos en etosa rondo en la knajpo (sarlande: vertŝaft’).
La sabaton ni dediĉos al prelegoj, atelieroj, lingvokursoj por komencantoj kaj progresintoj. Ĉijare ni havos specialan gaston: la internacie konata Esperanto-instruistino Katalin Kováts gvidos la kurson pro progresintoj kaj prezentos siajn vitrajn artaĵojn.
Dum nia busekskurso ni vizitos interesan sarlandan vidindaĵon: la Aventura Minejo Velsen (rigardu la ligilon: Startseite | Erlebnisbergwerk Velsen). Post la busekskurso estos ebleco partopreni ekumenan diservon en Esperanto.
La kulmino de la Kultura Semajnfino estos bela, bongusta, (laŭeble plenaera) bankedo kun kradrostaĵoj en gaja etoso sekvita de koncerto de la konata esperantista muzikisto Kaŝi je sabato vespere.
Dimanĉe matene ni daŭrigos la programon per prelegoj kaj atelieroj ĝis la komuna tagmanĝo.
La aliĝilo estas ĉi tie.
Fonto: https://eventaservo.org/e/35008f
Abonu “La Ondon de Esperanto” por 2026 kontraŭ nur 15 eŭroj kaj ricevu senpage la jarkolektojn por 2024 kaj 2025. Legu pli ĉe https://esperanto-ondo.ru/Lo-abon.htm
La Ondo de Esperanto en Telegramo: t.me/esperanto_news
The post Kultura Semajnfino 2026 en Homburgo appeared first on La Ondo de Esperanto.
Prof. d-ro Christer Kiselman estas la honora prezidanto de Esplora Instituto de Esperantologio, post la bedaŭrinda forpaso de la karmemora c-ano Bertil Nilsson. Li akceptis kun ĝojo la proponon de la EIE-Komitato.
Emerita profesoro pri matematiko, prezidinto de la Akademio de Esperanto, prof. Kiselman estas interalie la filo de plej valora fakulo pri velŝipoj en Svedio, kiu grave kunlaboris al la rekupero de la fama ŝipo Vasa, sinkinta en Stokholmo je sia unua vojaĝo (1628), kaj restinta vrako dum pli ol tri jarcentoj.

Ekzistas pli ol 7 mil indiĝenaj lingvoj en la mondo. Multaj el tiuj lingvoj troviĝas sub risko malaperi, kaj tio jam okazis al multaj lingvoj, kiuj mortis dum la lastaj jarcentoj. Tiaj minoritataj lingvoj foje estas uzataj preskaŭ nur de maljunuloj, ĉar la novaj generacioj en la koncernaj komunumoj jam ne lernas la lingvon de siaj prauloj. Ili tamen estas riĉa trezoro de scioj, observoj kaj spertoj pri la faŭno, flaŭro, ekologiaj sistemoj, ritoj kaj kulturmoroj. Kaj oni riskas forperdi ankaŭ medicinajn konojn.
Ankaŭ en Brazilo tiu minaco estas premanta. En Amazonio troviĝas du trionoj el la pli ol 150 indiĝenaj lingvoj ankoraŭ parolataj en Brazilo. Multaj el tiuj lingvoj jam troviĝas apenaŭ en la memoro de kelkaj homoj, sed jam ne estas parolataj. Institucioj kiel la Muzeo Emílio Goeldi, en la brazila ŝtato Paraná, en kunlaboro kun aliaj sciencaj instancoj, de jardekoj laboras por savi tiujn lingvojn kaj sciojn. Antaŭ nelonga tempo, unu plia grava kontribuaĵo estas de ĝi disponigata. Tio estas kolekto da Multmediaj Vortaroj de Indiĝenaj Lingvoj, ellaboritaj kune kun Departemento de Lingvistiko de la Universitato de Nov-Meksiko, kaj celas konservadon kaj revivigadon de minoritataj lingvoj.
Indiĝenaj gentoj kaj sciencistoj klopodas dokumenti kaj plu vivigi tiujn lingvojn, de kvindek jaroj. La plej freŝa strategio konsistas en kunlabora konstruado de Virtualaj Multmediaj Vortaroj, zorge elektitaj. Sep dulingvaj vortaroj kun la portugala lingvo jam estas disponeblaj en platformo, krom vortaro pri sanktaj lokoj de unu el la gentoj. Pliaj kvar vortaroj estas ankoraŭ en prepariĝado.
Uzado de saĝtelefonoj, tabulkomputiloj kaj komputiloj ankoraŭ ne estas grandnombra, en la indiĝenaj komunumoj, en Brazilo; tamen, ĝi jam estas efektiva, kaj kreskanta. Multmediaj rimedoj povas faciligi la lernadon. Tio liveras la prononcadon kaj ilustraĵojn de lingvouzo per frazoj, kio favoras la protektadon de tiuj lingvoj. Oni difinas la koncepton pri “socia teknologio” kiel aron da transformaj teknikoj kaj metodoj elvolvitaj kaj aplikataj en interagado kun la loĝantaro, kaj alprenata de la loĝantaro, cele al pli da socia apogo kaj plibonigo de vivkondiĉoj. La alianco inter akademianoj kaj indiĝenoj, kiu rezultigas vortarojn, respondas al plifortigo de tradiciaj lingvoj kaj kulturoj.
Unu el la ampleksaj ĉefverkoj de la finna literaturo baldaŭ aperos en Esperanto. Jouko Lindstedt jam de pli ol unu jaro tradukadas la plej konatan romanon de Mika Waltari, Sinuhe la Egipto. Ĝin eldonos Esperanto-Asocio de Britio. En nia intervjuo Jouko Lindstedt rakontas, pri kia libro temas kaj kial indas ĝin traduki al Esperanto.
Jouko Lindstedt, la finna originalo de la tradukata verko, kaj kelkaj aliaj libroj, kiuj utilas en la traduklaboro.La historia romano “Sinuhe egyptiläinen” (Sinuhe la Egipto) estis en 2008 elektita la plej amata libro en Finnlando, kaj en 2017 ĝi en publika voĉdonado estis nomita la verko de la jarcento. La libro aperis en 1945, tuj post la dua mondmilito, kaj kvankam ĝi temas pri okazaĵoj en Egiptio antaŭ pli ol tri mil jaroj, multaj vidis en ĝi ankaŭ alegorion pri okazaĵoj de la ĵusa milito.
La aŭtoro Mika Waltari verkis la ampleksan libron dum nuraj tri kaj duona monatoj, en stato de intensa inspiriĝo, certe influite de siaj dummilitaj spertoj, sed sur la solida bazo de dudekjara profunda interesiĝo pri la historio de Egiptio. Tiun interesiĝon vekis la malkovro de la tombo de Tutanĥamono en 1922, kiam Waltari estis 14-jara.
La verko baldaŭ estis tradukita al multaj lingvoj, kaj iĝis ankaŭ internacie unu el la plej furoraj sukcesoj de la finna literaturo. Krom la literaturaj valoroj, la libro ricevis laŭdojn de spertuloj pro sia escepta fideleco al la fakta historio de Egiptio kaj la najbara regiono, tia kia ĝi estis konata en la verkotempo.
Nun Esperanto-Asocio de Britio decidis eldoni la verkon, kiun jam tradukas Jouko Lindstedt. Ni petis lin rakonti pli pri la projekto.
Libera Folio: Kio estas speciala pri ĉi tiu libro, kial vi decidis traduki ĝuste ĝin?
Jouko Lindstedt: – Ĝi estas internacie unu el la plej sukcesaj finnaj romanoj. Unuflanke, ĝi estas fascina rakonto kun atentokapta intrigo okazanta en la Proksim-Oriento dum la 14-a jarcento antaŭ la Komuna Erao, kun multaj faktoj science fidindaj. Aliflanke, ĝi estas ankaŭ provo de la aŭtoro pritrakti la profundajn elreviĝon kaj pesimismon kaŭzitajn de la Dua Mondmilito. Tradukante mi sentis, ke Sinuhe parolas ankaŭ pri tiuj elreviĝo kaj pesimismo, kiujn multaj el ni sentas pro la okazaĵoj en la nuna mondo.
Sinuhe estas jam tradukita al multaj lingvoj, ĉu ne indus elekti iun same altkvalitan sed internacie malpli konatan verkon?
– Mi supozas, ke altkvalitaj finnaj romanoj estas ĝuste tiuj, kiujn oni multe tradukis! Esceptoj estas nur iuj, kiuj malgraŭ sia bona kvalito parolas ĉefe nur al la finna legantaro, kaj eble ankaŭ iuj, kiujn estus tre malfacile traduki.
Ĉu vi ion scias pri la kvalito de la tradukoj en aliaj lingvoj?
– Mi ne rigardis ilin. Sed laŭ Vikipedio la angla traduko forlasis trionon de la teksto, ĉefe la filozofiecajn partojn, kaj krome ĝi baziĝas sur la sveda traduko, ne la finna originalo. Tamen ĝi siatempe tre furoris en Usono kaj estis eĉ filmita en Holivudo. Ekzemple la bulgaran tradukon faris mia unua instruisto pri la bulgara, kiu tre bone sciis la finnan. Pri la ceteraj tradukoj, sume ĉirkaŭ 40, mi nenion scias.
La verko estas tre ampleksa. Kiom da tempo vi jam okupiĝas pri ĝi, kaj kiel longe vi kredas ke daŭros sume la laboro?
Mi komencis serioze traduki komence de la jaro 2025 kaj nun ĵus povis sendi la unuan duonon de mia manuskripto al du provlegantoj. Laborante samtakte mi finos la duan duonon iam dum la aŭtuno de 2027, kio signifas, ke post provlegado kaj reviziado la libro povos aperi iam dum 2028. Mi klopodas por labori regule, sed kompreneble havas ankaŭ multajn aliajn aferojn en la vivo, ankaŭ Esperantajn…
Kiajn defiojn vi renkontis ĝis nun?
– La stilo de Waltari, kun speciala impona ritmo kaj iuj intence arĥaikaj trajtoj, estas esenca ingredienco de la verko kaj estas grave iel transdoni ĝin en Esperanto. Li multon ĉerpis el la Biblio, en kiu precipe la libro de la Predikanto ankaŭ teme tuŝas la verkon, sekve mi ofte konsultis la Esperantan Malnovan Testamenton. Ankaŭ la Proverbaro de Zamenhof estis bona helpilo en pluraj lokoj. Sed male ol oni povus kredi, ”La Faraono” de Prus, lerte tradukita de Kabe, estas teme kaj stile tiom alitipa verko, ke ĝi ne multe utilis en la tradukado.
Ĉu vi kredas, ke la verko havas ŝancon iĝi populara inter novaj generacioj de esperantistoj, kiuj eble ne kutimas legi tiel ampleksajn tekstojn?
– Nu, la esperantistoj ja ankoraŭ iom legas librojn, dum en la cetera mondo pli kaj pli da homoj utiligas nur aŭdvidan materialon – kiu ĝis nun malmultas en Esperantujo. Mi esperas, ke multaj homoj almenaŭ komencos legi kaj estos poste kaptitaj de la intrigo kaj legos ĝis la fino!

Tutmonda Esperantista Junulara Organizo (TEJO) invitas vin iĝi aktivulo en la Komisiono pri Eksteraj Rilatoj (KER) de TEJO. La komisiono prizorgas la eksterajn rilatojn de TEJO kun aliaj eŭropaj kaj tutmondaj junularaj organizoj cele al kunlaboro, interŝanĝo kaj politika lobiumado pri temoj, kiuj gravas al TEJO kaj al junaj esperantistoj. La komisiono ankaŭ prizorgas engaĝiĝon de TEJO ĉe junularaj platformoj, trejnas homojn pri junularaj rajtoj kaj subtenas aktivulojn de TEJO kandidatiĝi al internaciaj junularaj renkontiĝoj.
Esti KER-ano signifas ne nur grave kontribui al la bonfarto de la organizo, sed estas samtempe persona pliriĉiĝo. KER-anoj agadas en kerna agadspaco por alporti nian vidpunkton, kiu ofte temas pri lingvopolitiko, al neesperantistaj junularaj spacoj. KER-anoj rolas en TEJO konatiĝante kun aliaj organizoj kaj parolante pri eventualaj komunaj kunlaboradoj aŭ projektoj, aŭ prezentante neformale Esperanton al aliaj homoj, adaptiĝante al la celgrupo. Aliflanke, KER-anoj kontribuas al la diskutoj kiuj okazas rete aŭ ĉeeste, foje verkante dokumentojn aŭ reagante en forumoj. Tiel ni kunportas nian kontribuon pri la temoj pri kiuj ni spertas.
Gravas ke esperantistoj ne restu izolitaj parolante pri lingvaj rajtoj kaj politiko nur inter si mem: Esperanto strebas al la tuta homaro kaj ne nur al ni!
KER estas malferma al junuloj kiuj estas individuaj membroj de TEJO (do kiuj aĝas inter 18 kaj 35 jarojn), ideale kun altnivelaj konoj de Esperanto kaj la angla. La aliĝo temas pri volontula aktivisma engaĝiĝo por la daŭro de tiu ĉi kaj la venonta KER-mandato (ekde la 1a de junio 2026 ĝis la 31a de aŭgusto 2027). Kiel KER-ano, vi certe lernos memstare labori kaj akompanate povos profundigi viajn spertojn, interalie en la sube menciataj temoj. La oportunoj kaj respondecoj estos atribuitaj ankaŭ laŭ via persona intereso kaj sperto.
Legu pli en la retejo de TEJO https://www.tejo.org/malferma-invito
Abonu “La Ondon de Esperanto” por 2026 kontraŭ nur 15 eŭroj kaj ricevu senpage la jarkolektojn por 2024 kaj 2025. Legu pli ĉe https://esperanto-ondo.ru/Lo-abon.htm
La Ondo de Esperanto en Telegramo: t.me/esperanto_news
The post Iĝu aktivulo en la Komisiono pri Eksteraj Rilatoj de TEJO appeared first on La Ondo de Esperanto.
Jen la ligiloj al la porcioj 01 - 53 de la ekzercaro:
https://esperantaretradio.blogspot.com/2025/06/ligiloj-al-la-porcioj-01-gis-53-de-la.html

Kiel menciite en ĉi tiu artikolo, Bobelarto nun havas propran retbutikon ĉe bobelarto.ink/butiko, kie legantoj povas aĉeti ĉiujn novelarojn de la Interkultura Novelo-Konkurso. Krom la ĵus lanĉita “Kie vojoj renkontiĝas” (INK-4), ankaŭ disponeblas “La sekreta vivo de miaj najbaroj” (INK-3), “La lasta vojaĝo de Cezaro kaj aliaj noktaj aventuroj” (INK-2), kaj “Amo, tuso kaj forpaso” (INK-1).
La lanĉo de la butiko estis sukcesa, kun multaj vizitoj kaj mendoj de la novelaroj. Bobelarto dankas al la komunumo de literaturamantoj, kaj invitas vin profiti, ĝis la fino de majo, rabaton je 20% en ajna aĉeto en la butiko kun la rabatkupono “bobelarto”.
INK-5: Premio-ceremonio en Graco
La gajnintoj de la kvina INK estos anoncitaj la 2an de aŭgusto 2026 dum la 111a Universala Kongreso de UEA en Graco, Aŭstrio. La kvina INK ricevis rekordan nombron de 2247 konkursaĵoj pri la temo “La detalo kiu ŝanĝas ĉion”. La finalistaj noveloj estas aktuale en tradukado kaj redaktado por krei la novelaron kiu estos publikigita en aprilo 2027.
INK-6: Eblas partopreni ĝis la 30a de junio!
La sesa Interkultura Novelo-Konkurso akceptas kontribuaĵojn ĝis la 30a de junio 2026. La temo estas Proksime al la celo. Imagu momenton, kiam la protagonisto estas nur unu paŝon for de sia celo. Ĉu la revo realiĝos aŭ restos en fantazio? Ĉu la gloro estos atingita aŭ ĝi glitos for de la fingroj? Jen tio kion aŭtoroj povas proponi al la konkurso, en Esperanto, sed ankaŭ en la franca, itala, japana, kataluna, persa, rusa aŭ ukraina. La konkurso estas malfermita al ĉiuj aliaj lingvoj, por kiuj necesas aldoni tradukon al unu el la ok lingvoj menciitaj. Por pli da informoj, vizitu: bobelarto.ink/konkurso.
Bobelarto
Ĉi tiu artikolo aperis en la novaĵretejo “La Ondo de Esperanto”.
Ĉe represo aŭ citado bonvolu indiki la fonton:
“La Ondo de Esperanto” https://sezonoj.ru/2026/05/bobelarto-10/
Abonu “La Ondon de Esperanto” por 2026 kontraŭ nur 15 eŭroj kaj ricevu senpage la jarkolektojn por 2024 kaj 2025. Legu pli ĉe https://esperanto-ondo.ru/Lo-abon.htm
La Ondo de Esperanto en Telegramo: t.me/esperanto_news
The post Nova retbutiko lanĉita kaj novaĵoj pri INK appeared first on La Ondo de Esperanto.
Je la tria matene ektintegis telefono en garnizona komandejo:
"Ĉi tie kolonelo Hampl el la generala stabo. Sendu al mi tuj du virojn el armea polico; kaj sendu sciigon al vickolonelo Vrzal, nu memkomprene el la informfako, homo, tio vin neniel rilatas, ke li tuj venu al mi. Jes, nun nokte. Jes, li prenu aŭton. Do rapide, damne!" Kaj fino.
Post unu horo estis vickolonelo Vrzal surloke; ĝi estis en diosciaskia vilao-kvartalo. Bonvenigis lin nejuna kaj ege zorgokonsumata sinjoro en civilo, tio estas nur en ĉemizo kaj pantalono. "Vickolonelo, okazis al mi damna afero. Sidiĝu, kamarado. Damna afero, mizera, porka, idiota, fia. Monstro unu malbenita. Imagu, do: antaŭhieraŭ donas al mi ĉefo de la generala stabo unu akton kaj diras: Hampl, prilaboru tion hejme; ju malpli da homoj scias pri tio, des pli bone - en la oficejo eĉ ne pepeton; do ek, vi havas ferion, sidu super tio hejme, sed atenton! Nu bone."
"Kaj kia akto ĝi estis?" demandis vickolonelo Vrzal. Kolonelo Hampl momenton hezitis. "Nu," li diris, "sciu do: ĝi estis el la fako C."
"Ha," opinias vickolonelo Vrzal kaj komencis aspekti neordinare serioze. "Do plue."
"Do rigardu," diris la konsternita kolonelo. "Hieraŭ mi laboris super tio la tutan tagon; sed kion mi faru sakre kun tio nokte? Meti en tirkeston, ne taŭgas; trezorejon mi ne havas; kaj se iu scius, ke ĝi estas ĉe mi, estus kun tio amen. Homo, por la unua nokto mi tion kaŝis en mia lito sub matraco; ĝis mateno mi tion rulĉifis kiel apro."
"Tion mi kredas," diris vickolonelo Vrzal.
"Kion vi volas," ekĝemis la kolonelo, "mia edzino estas ankoraŭ pli korpulenta! Nu, por la dua nokto mia edzino konsilis al mi: Sciu, ni metos tion en ladujon de makaronioj kaj kaŝos por nokto en manĝo-tenejon. La manĝotenejon mi por nokto ŝlosas kaj la ŝlosilon mi prenas al mi, diras la edzino - nome ni havas tian ege dikan servistinon, kiu ĉion formanĝas. Tie neniu ion serĉos, ĉu? Nu bone, tio plaĉis al mi."
"Ĉu via manĝotenejo havas duoblan aŭ simplan fenestron?" interrompis lin vickolonelo Vrzal.
"Tondro ĝin batu," eksplodis la kolonelo, "eĉ ne ideeto venis al mi! Simplan fenestron! Kaj mi konstante pensas pri la kazo en Sázava-distrikto kaj aliajn similajn stultaĵojn kaj forgesis rigardi la fenestron! Damna afero malbenita!"
"Do plu," admonis lin la vickolonelo.
"Nu, kio plu estus. Je la dua matene aŭdas la edzino, ke malsupre kriaĉas la servistino. Ŝi iris demandi, kio estas, kaj Mary hojlas: En la manĝotenejo estas ŝtelisto! La edzino kuras por la ŝlosilo kaj por mi, mi kuregas kun pistolo en la manĝotenejon kaj sakrinda fia afero, fenestro en manĝotenejo estas elumita, trarompita kaj la ujo kun la dokumentoj for. Kaj la ŝtelisto ankaŭ for. Jen ĉio," ekspiris la kolonelo.
Vickolonelo Vrzal fingretis la tablon. "Kaj sinjoro kolonelo, ĉu sciis iu, ke vi havas la dokumenton hejme?"
La malfeliĉa kolonelo dismetis la manojn. "Tion mi ne scias. Kamarado, tiuj kanajloj spionoj elspionas ĉion." Dume li rememoris funkcion de vickolonelo Vrzal ka embarasiĝis. "Ja ili estas ege sagacaj homoj," li korektis sin senenergie. "Sed al neniu mi ion diris, honorvorto. Nur," li aldiris venke, "neniu ja povis scii, ke mi metis tion en ladskatolon de makaronioj."
"Kaj kie vi tion metis en la ladskatolon?" demandis preterpase la vickolonelo.
"Ĉi tie, ĉe la tablo."
"Kie dume staris la ladskatolo?"
"Ni atendu," rememoris la kolonelo. "Mi sidis ĉi tie, kaj havis la ladskatolon antaŭ mi."
La vickolonelo apogis sin je la tablo kaj reve rigardis la fenestron. En rosplena mateniĝo vid-al-vide konturiĝis griza kaj ruĝa vilao. "Kiu loĝas tie?" li demandis lace. La kolonelo ekfrapis la tablon. "Hu, sakre, tion mi ne rememoris! Atendu, tie loĝas ia judo, bankdirektoro aŭ io. Danma afero, nun mi perceptas tion. Vrzal, ŝajnas al mi, ke ni kaptis spuron."
"Mi ŝatus vidi la manĝotenejon," diris la vickolonelo elturniĝeme.
"Iru do. Tra ĉi tie, tra ĉi tie," kondukis lin la kolonelo fervore. "Jen ĉi tie. Sur la plej supra breto estis la skatolo. Maria," ekkriegis la kolonelo, "ne gapu ĉi tie! Iru en subtegmenton aŭ kelon!"
La vickolonelo surmetis gantojn kaj svingiĝiŝ sur la fenestron, kiu estis iomete alte. "Elrompita per ĉizilo," li diris, rigardante la fenestron. "Lignotegaĵo de la fenestro estas ja el mola ligno; sinjoro kolonelo, tion fendos ĉiu bubo."
"Damna afero," miris la kolonelo. "Damnindaj homoj farantaj tiel aĉajn fenestrojn!"
Ekstere antaŭ la krado atendis du soldatetoj.
"Ĉu la armea polico?" demandis vickolonelo Vrzal. "Bone. Mi rigardos ankoraŭ de ekstere. Sinjoro kolonelo, mi devas konsili al vi, ke vi ĝis eventuala ordono ne foriru el la domo."
"Memkomprene," konsentis la kolonelo. "Kaj kial fakte?"
"Por ke vi estu je dispono, se eble - La du soldatoj kompreneble restos ĉi tie.
La kolonelo eksnufis kaj ion glutis. "Mi komprenas. Ĉu vi volus iom da kafo? La edzino kuirus ĝin por vi."
"Nun mankas tempo por tio," diris la vickolonelo lakone. "Pri la ŝtelita akto dume kompreneble diru al neniu; krome ĝis ... ĝis oni venigos vin. Kaj ankoraŭ ion: al la servistino diru, ke tiu ŝtelisto ŝtelis iujn konservaĵojn, neniom pli."
"Sed aŭdu," ekvokis la kolonelo malespere, "la akton vi tamen trovos, ĉu?"
"Mi penos," diris la vickolonelo kaj deĵore kunklakis la kalkanojn.
Tiumatene sidis kolonelo Hampl kiel amaseto da malfeliĉo. Iun momenton li imagis al si, kiel venos du oficiroj por lin aresti; post tempeto li klopodis iel elpensi, kion faras nun vickolonelo Vrzal kaj kiel li movigas la tutan grandan kaj kaŝitan aparaton de la armea informservo. Li imagis al si alarmon ĉe la general-stabo kaj ĝemis.
"Karĉjo," diris al li jam dudekfoje lia edzino (jam de longe pro singardemo ŝi kaŝis lian revolveron en la servistina kofro), "ĉu vi volus ion manĝi?"
"Lasu min trankvila, sakre," bruskis la kolonelo. '"Mi opinias, ke tion vidis tiu judo de kontraŭe."
La edzino nur ekĝemis kaj iris en la kuirejon plori.
Tiam ektintegis sonorilo. La kolonelo leviĝis kaj rektiĝis por akcepti soldatsevere oficirojn, venantaj por lin aresti. (Kiuj ja ili estos? li distrite konsideris). Sed anstataŭ oficiroj eniris rufa hometo kun bulĉapelo enmane kaj ridvidigante siajn sciurajn dentojn al la kolonelo. "Mi petas, mi estas Pištora el polica komisarejo."
"Kion vi volas?" abruptis la kolonelo kaj diskrete ŝanĝis atentopozon en malstreĉon.
"Laŭdire oni priŝtelis vian manĝotenejon," rikanis sinjoro Piŝtora iel familiare. "Do mi estas ĉi tie."
"Kaj ĉu tio rilatas vin?" ekbojis la kolonelo.
"Mi petas," radiis sinjoro Piŝtora, "ĉi tie estas nia distrikto. Via servistino diris matene ĉe bakisto, ke oni priŝtelis vian manĝotenejon, do mi diras, sinjoro komisaro, mi saltos tie, jes."
"Ne penindas," rifuze grumblis la kolonelo. "Oni ŝtelis nur ... nur skatolon kun makaronioj. Tion afable lasu drivi."
"Kiel stranga," opiniis sinjoro Pištora, "ke ili ne ŝtelis pli."
"Ĝi estas ege stranga," diris amare la kolonelo. "Tamen tio vin ne rilatas."
"Versimile iu ekmalhelpis ilin," ekradiis sinjoro Pištora en subita ilumino.
"Do ĝojigis min, sinjoro," subitis la kolonelo.
"Mi petas," diris sinjoro Pištora kun malfidema rideto, "unue mi devus rigardi la manĝotenejon."
La kolonelo volis eksplodi, sed poste submetiĝis al sia mizero. "Iru do," li diris maleme kaj kondukis tiun hometon en la manĝotenejon.
Sinjoro Pištora entuziasme ĉirkaŭrigardis la mallarĝan kamereton. "Nu jes," li diris ĝojigite, "li elrompis la fenestron per ĉizilo; tio do estis Pepek aŭ Andrlík."
"Kio, mi petas?" akre demandis la kolonelo.
"Tion faris Pepek aŭ Andrlík; sed Pepek eble sidas. Se li elpremus nur vitron, tio povus esti Dundr, Lojza, Novák, Hosička aŭ Kliment. Sed tio estos Andrlík."
"Nur ke vi ne eraru," muĝis la kolonelo.
"Ĉu estus ĉi tie iu nova por manĝotenejoj?" subite serioziĝis sinjoro Pištora. "Sed versimile ne. Nome Mertl ankaŭ faras la fenestrojn per rompilo, sed neniam li penetras en manĝotenejojn, neniam, sinjoro; tiu iras tra necesejo en loĝejon kaj prenas nur tolaĵon." Sinjoro Piŝtora vidigis la sciurajn dentojn. "Nu, mi ekrigardos ĉe Andrlík."
"Ke mi transdonas al li saluton," murmuris la kolonelo. Estas nekredeble, li opiniis, estante denove lasita al siaj mornaj ideoj, kiel la polico estas malkapabla. Se almenaŭ oni serĉus fingrospurojn, aŭ piedspurojn - bone, en tio estas faka metodo; sed tiel idiote alpaŝi tion - Nu kiel la polico povus samkapabli kun la internacia spionado! Mi ŝatus scii, kion faras Vrzal.
La kolonelo ne venkis la tentadon kaj telefone vokis vickolonelon Vrzal; post duonhora furiozado fine li atingis komunikon. "Halo," li vokis miele, "jen Hampl. Mi petas vin, do kiel progresis - Mi scias, ke vi povas nenion diri sed nur mi - Mi scias, se vi nur afable dirus al mi, ĉu ĝi jam estas - Jesuomaria, dume ankoraŭ nenio? Mi scias ke ĝi estas peza kazo, sed - Nur momenton, Vrzal, mi petas vin. Nur venis al mi ideo, ke el miaj rimedoj, ĉu vi komprenas, mi donos dek mil al tiu, kiu kaptos tiun ŝteliston. Mi ne havas pli, sed sciu, por tia servo - Mi scias, ke ne; sed nur private - Nu jes, tio estos mia privata afero, deĵore ĝi ne estas ebla. - Aŭ oni povas tion distribui inter civilaj detektivoj, ĉu? - Sed memkompreneble, kvazaŭ vi ne scias pri tio; sed se al tiuj homoj iel vi komprenigus, ke kolonelo Hampl promesis dek mil - Do bone, diru tion al via ĉefserĝento. Mi petas vin, amiko! - Pardonu do. Mi dankas vin."
Kolonelo Hampl iom malstreĉiĝis post tiu donacema decido; li havis impreson, ke nun li mem iel partoprenas la persekutadon de tiu damna ŝtelista spiono. Li kuŝiĝis sur sofo, ĉar li estis laca de la ekscitado kaj imagis, kiel cent, ducent, tricent viroj (ĉiuj estis rufaj kaj vidigis sciurajn dentojn kiel sinjoro Pištora) traserĉas trajnojn, haltigas aŭtojn sagantajn al limoj, atendas sian predon post stratangulo kaj subite ekpaŝas kun vortoj: "En nomo de la leĝo. Iru kun mi kaj ne faŭku." Poste li sonĝis, ke li estas ekzamenata pri balistiko en militista akademio kaj peze anhelis kaj vekiĝis ŝvitanta. Iu sonorigis.
Kolonelo Hampl eksaltis kaj provis ordigi siajn pensojn. En pordo aperis la sciuraj dentoj de sinjoro Pištora. "Do jam mi estas ĉi tie," diris la sciuraj dentoj. "Mi petas, li estis tiu."
"Kiu," klopodis kompreni la kolonelo.
"Nu ja Andrlík," ekmiris sinjoro Pištora tiel, ke li ĉesis vidigi la dentojn. "Ja kiu alia? Pepek nome estas en Pankrác."
"Sed kion vi havas konstante kun tiu Andrlík?" abruptis malpacience la kolonelo.
Sinjoro Pištora elrulis siajn helajn okuletojn. "Li ŝtelis ja la makaroniojn el la manĝotenejo," li diris insiste. "Oni lin jam enkarcerigis en la komisarejo. Mi petas, sed mi venis demandi - Li, Andrlík, diras, ke en la ujo estis neniuj makaronioj, ke tie estis nur tia aktaĉo. Do ĉu ĝi estas vero."
"Homo," ekkriis la kolonelo senspire, "kie vi havas tiun aktaĉon?"
"En poŝo," vidigis la dentojn sinjoro Pištora. "Kien nur mi tion -" li diris, palpante en la mohajra jako, "- ha. Ĉu via?"
La kolonelo elŝiris el lia mano la altvaloran, ĉifitan akton numero l39/VII, fako C. El liaj okuloj verŝiĝis larmoj de malstreĉiĝo. "Hometo ora," li elspiris, "mi donus al vi por tio mi ne scias kion. Edzino, li ekkriegis, "venu ĉi tien. Jen sinjoro komisaro - sinjoro inspektoro hm -"
"Agento Pištora," diris la vireto, montrante sian dentaron kun pleja plezuro.
"Li jam trovis la ŝtelitan akton," laŭtis la kolonelo. "Iru, edzino, alportu glaseton kaj konjakon. Sinjoro Pištora, mi. . vi eĉ ne scias kiel ... nu por ke vi sciu ... Trinku, sinjoro Pištora."
"Ĝi ne estis ja malfacila," dentmontris sinjoro Pištora. "Vera poeziaĵo! Jes, kaj la ujo, moŝta sinjorino, estas en la komisarejo."
"Diablo prenu la ujon," tondris feliĉege la kolonelo. "Sed kara sinjoro Pištora, kiel vi tiel rapide trovis tiun akton? Je la sano, sinjoro Pištora!"
"Ĝi servu," diris sinjoro Pištora respekte. "Miadio, ĝi estas nenio malfacila. Kiam estas elrompita manĝotenejo, do ni iras al Andrlík aŭ Pepek, sed Pepek nun sidpasigas du monatojn en Pankrác. Kiam ĝi estas subtegmento, do ni havas Písecký, Tondera lamulo, Kaner, Zima kaj Houska."
"Ej, ej," miris la kolonelo. "Aŭskŭltu, kaj kio, se ĝi estas ekzemple kazo de spionado? Prosit, sinjoro Pištora!"
"Respektan dankon. - Spionadon, tion ni ne havas ĉe ni. Sed latunajn klinkojn, tio estas Čeněk kaj Pinkus, je kupraj dratoj estas nun nur unu, iu Toušek, kaj kiam tio estas biertuboj, do tiu devas esti Hanousek, Buchta aŭ Šlesinger. Sinjoro, ni iras laŭ certa spuro. Kaj kasrompulojn, tiujn ni havas el la tuta respubliko: Da ili estas - hik! da ili estas nun dudek sep sed ses el ili sidas."
"Ili meritas tion," deklaris la kolonelo sangavide. "Sinjoro Pištora, trinku!"
"Respektan dankon," diris sinjoro Piŝtora, "sed ne tro mi trinkas. Mi petas, sanon. Ili tiuj - hik! tiuj latronoj, ili estas neniu inteligentularo, sinjoro; ĉiu scias nur unu lertaĵon kaj tiun li faras, ĝis ni lin denove kaptas. Kiel tiu Andrlík. Ha, li diras, ekrimarkinte min, jen sinjoro Pištora pro la manĝotenejo. Sinjoro Pištora, tio ja ne valoras ion, ja mi ekkaptis nur aktaĉon en la ladskatolo. Ja mi devis elvaporiĝi, pli frue ol mi ion tuŝis. - Iru do, mi diras al li, ci idioto, por tio oni rekompencos cin minimume per unu jaro."
"Jaron de karcerpuno?" opiniis kolonelo Hampl kompate. "Ĉu ne estas iom troe?"
"Sed ĝi estas ja enrampo," vidigis la dentojn sinjoro Pištora. "Do mi dankas respekte, sinjoro; ankoraŭ mi estas enketonta unu montrofenestron, tiu estos Klečka aŭ Rudl. Kaj se vi ion bezonus, do demandu nur en la komisarejo. Sufiĉas diri sinjoro Pištora."
"Mi petas vin, sinjoro," diris la kolonelo, "se vi eble - hm - por la servo. - Nome la aktaĉo estas ... nu ne iel tro, sed ... malvolonte mi ĝin perdus, sciate? Do se vi eble akceptus por la servo," li rapidis diri kaj enmanigis al sinjoro Pištora kvindek kronojn.
Sinjoro Pištora pro surprizo kaj emocio serioziĝis. "Ja tio ne necesis," li diris, rapide enpoŝigante la manon kun la bankbileto. "Tio ja estis nenio - Do mi dankas respekte, sinjoro; kaj se vi foje denove bezonus -"
"Mi donis al li kvindek kronojn," diris sinjoro kolonelo Hampl degne al sia edzino. "Dudek kronoj por tia tulipo ankaŭ sufiĉus, sed -" Sinjoro kolonelo grandanime mangestis. "Nur ke la damna akto estas trovita."
La 16an de majo 2026 estis enretigita por publika legado la demonstra versio (demoversio) de la marta (printempa, laŭ la nordhemisfera vidpunkto) eldono de “La Ondo de Esperanto”. La 40-paĝa demoversio (pdf) enhavas plurajn tekstojn kaj tekstokomencojn el la riĉenhava 108-paĝa 327a numero de “La Ondo de Esperanto”, publikigita antaŭ preskaŭ du monatoj.
La demoversio de la printempa “Ondo” estas libere elŝutebla ĉe https://esperanto-ondo.ru/Ondo/Lo-327demo.pdf.
La demoversioj de pli fruaj “Ondoj” estas elŝuteblaj en nia arkiva retejo. Tie estas elŝuteblaj ankaŭ kelkaj plenaj eldonoj (“pdf” kaj “epub”).
“La Ondo de Esperanto” aperas dumaniere:
unue, kiel ĉiutage aktualigata novaĵretejo;
due, kiel ampleksa trimonata elektronika almanako (bitgazeto), en kiu estas publikigataj la plej gravaj tekstoj el la retejo kaj ankaŭ artikoloj, eseoj kaj beletraĵoj, verkitaj speciale por la almanako.
“La Ondo de Esperanto” estas eldonata en Kaliningrado (Ruslando), ĝin eldonas Halina Gorecka kaj redaktas Aleksander Korĵenkov.
“La Ondo de Esperanto” estas (re)abonebla por 2026.
La baza abontarifo (15 eŭroj) restas senŝanĝa dum pluraj jaroj ekde la lanĉo de la bitversio en 2007.
Estas tri abonkategorioj:
1. Abonanto – 15 eŭroj
2. Amiko – 30 eŭroj
3. Patrono – 100 eŭroj
Pri la pagmanieroj legu ĉi tie: https://esperanto-ondo.ru/Lo-abon.htm.
Atentu, ke nun denove eblas pagi la abonon per la internacia pagosistemo PayPal.
Vidu la liston de la donacintoj por la 2025a jaro.
La demonstra versio de la marta “Ondo” estas libere elŝutebla ĉe https://esperanto-ondo.ru/Ondo/Lo-327demo.pdf.
La sekva, junia/somera “Ondo” aperos fine de junio aŭ komence de julio 2026.
Ne forgesu (re)aboni!
Halina Gorecka
Aleksander Korĵenkov
Ĉi tiu artikolo aperis en la novaĵretejo “La Ondo de Esperanto”.
Ĉe represo aŭ citado bonvolu indiki la fonton:
“La Ondo de Esperanto” https://sezonoj.ru/2026/05/ondo-160/
Abonu “La Ondon de Esperanto” por 2026 kontraŭ nur 15 eŭroj kaj ricevu senpage la jarkolektojn por 2024 kaj 2025. Legu pli ĉe https://esperanto-ondo.ru/Lo-abon.htm
La Ondo de Esperanto en Telegramo: t.me/esperanto_news
The post La demonstra versio de la printempa Ondo (2026, №327) appeared first on La Ondo de Esperanto.
Iomete mafrue por la kutimo, sed jen la listo:
La kialo por ke la plej poopulara filmo ne estas la plej spektita estas ĉefe la ŝatoj. “ŝanĝu vian mesaĝilon” ricevis 6 ŝatojn kaj dum “Senespera vivo” ricevis nur 1 ŝaton, “kiam teknologio” 3 ŝatoj, la 80a epizodo neniu ŝato…
Kiel kutime, por kompari inter monatoj, dum aprilo 816 spektoj entute dividitaj inter 456 filmoj ricevis almenaŭ 1 spekton danke al tubaro. 2140 fojoj oni sekvis rekomendojn de tubaro.

De la 30a de aprilo ĝis la 3a de majo apud Moskvo okazis la senkrokodila esperantista renkontiĝo APERo kun ĉ. 40 partoprenantoj. Mi certe ne trovos freŝajn vortojn por priskribi la eventon, kiun mi opinias eĉ pli sukcesa kaj emociplena, ol niaj antaŭaj APERoj, ĉiam ĝuindaj. Tial mi petis Oĉjon Ĉajka kontribui al tiu ĉi artikoleto, kiu bele bonhumorigis la renkontiĝon kaj majstris dum la vesperaj kaj noktaj kantadoj. Jen liaj impresoj:
«Mi ege ĝuis ĉi tiun APERon. Al mi plaĉis ĉiuj programeroj, kiujn mi partoprenis.
– La ludoj intelektaj, lingvaj, interkomunikaj, surtablaj. Mi ne povas ne nomi la homojn, kiuj gvidis ilin, kaj kiuj estas la viva historio de la Rusia kaj APERa Esperanto-Movado dum la lastah hardekoj: Georgij Kokolija kun “Propra ludo”, Larisa Ŝapoŝnikova, Mikaelo Povorin kaj Gennadij Basov kun la interpretista konkurso, la sama Povorin kun la rebusoj, Irina Gonĉarova kun “Homlupoj” kaj la juna aktivulino Jaroslavna Puŝkarskaja kun la bonegaj tablaj rolludoj “Aventuroj komenciĝas” – aparte por gejunuloj (jam pli-mapli parolantaj komencantoj) kaj por aĝuloj.
– Prelegoj kaj rakontoj, speciale tiu de Anastasia Ŝoliĉeva pri la naiva arto kun nia kortuŝa komuna praktikado, kaj ambaŭ prezentoj de Ilja Gnusarjov: pri la Esperanto-literaturo kaj pri AI-muziko kun escepte bonkvalita kaj profunde vibriga APERo-opero: mi vidis tiun flamon en la okuloj kaj vizaĝoj de la aŭskultantoj.
– Bela poezia kaj proza horo. Rekte en la koron, ĝis la radikoj de la animo.
– Kaj, certe, la vesperaj kaj noktaj kantadoj kun tre karaj homoj! Mi ege ĝuis kaj kunĝuis.
Fine de la Solena Fermo ni eĉ diris la tradician, sed jam forgesatan trifojan ĝisrevidan “Per Esperanto, por mondpaco kaj amikeco…” kaj kantis la kanzonon “Post multaj jaroj” de Vladimir Soroka.
Mi ŝargiĝis de la etoso, de la kunumado kun ĉiuj ĉi bonegaj verdaj homoj kaj jam atendas la jubilean 20an APERon sekvajare.

Miaflanke mi, tamen, mencius la bonegan prelegon de Nikolao Gudskov “Kiel la homo komencis pensi” kaj la gviditan de li konversacion pri la komenco de la Esperanto-literaturo. Estis sufiĉe vigla konversacia rondo “Kiel akiri geamikojn se vi estas adolto”. Okazis tri primovadaj inform-diskutoj: pri la Volgia Esperanto-Renkontiĝo, okazonta en julio, pri novaj kaj jam funkciantaj lernigaj projektoj de “Esperanto-leto”, kaj pri la propono de MEA MASI lanĉi aŭtune tutlandan informkampanjon por allogi al Esperanto homojn de la pensia aĝo. Surprizo por ĉiuj estis la lumbildrakonto de la nekonato Aleksej Biĉkov pri lia blogo en Esperanto pri ekstrem-vojaĝoj. Rimarkinda detalo: ĉi tiun APERon partoprenis kvar bone parolantaj novuloj, por kiuj ĉi tiu renkontiĝo estis la unua Esperanta aranĝo en la vivo.
Do… Plej koncize: Venu al APERo-20!
Irina Gonĉarova
MEA MASI
La supra foto: Vadim Solovjov
La dua foto: Irina Gonĉarova
Ĉi tiu artikolo aperis en la novaĵretejo “La Ondo de Esperanto”.
Ĉe represo aŭ citado bonvolu indiki la fonton:
“La Ondo de Esperanto” https://sezonoj.ru/2026/05/ruslando-77/
Abonu “La Ondon de Esperanto” por 2026 kontraŭ nur 15 eŭroj kaj ricevu senpage la jarkolektojn por 2024 kaj 2025. Legu pli ĉe https://esperanto-ondo.ru/Lo-abon.htm
La Ondo de Esperanto en Telegramo: t.me/esperanto_news
The post APERo-19 appeared first on La Ondo de Esperanto.
Du membroj de la Komitato de Esplora Instituto de Esperantologio, nome c-ano Giorgio Silfer vicprezidanto kaj sen. Manuela Blanco sekretario, hodiaŭ akompanis fakan entrepreniston por ekspertizo de la tegmentoj en la kontruoj de Skandinava Esperanto-Domo en Lesjoforso.
Ĉiuj tegmentoj bezonas intervenon, sed ne en la sama grado. La malplej damaĝita ŝajnas tiu de la aparta vilaeto nomata “La Kukolnesto”: ĝi estos la unua en la vico de riparoj, por ke tie povu loĝi la deĵorpatrolo de Civila Esperanta Servo.
Dum la unuaj tagoj de junio la patrolo loĝos en ligna domo de la vilaĝa kampadejo, kun la eblo uzi aŭtomobilon por veturi al SED.
Intertempe kompletiĝas la procedo por akiri la aliron al elektro kaj akvo, krome la solvo de la demando pri asekuro. Bedaŭrinde Esperanto Gården estis asekurita nek kontraŭ incendio nek kontraŭ akvodomaĝoj, kio kondukas al konsiderindaj kostoj por la riparoj.
Entuziasmigitaj de la sukcesa pasintjara eldono de la festivalo LingvaFest’, kiu allogis pli ol 4300 partoprenantojn, la teamanoj de E@I jam intense laboras por prepari la sekvan eldonon de la evento – LingvaFest’2026. En 2026 ĝi daŭre restos senpaga kaj malfermita por lernantoj, instruistoj, lingvemuloj kaj ĉiuj interesiĝantoj pri kulturoj kaj lingvoj de la mondo.
Ankaŭ ĉi-jare ĝi okazos en Bratislavo; la eventon gastigos la Ekonomia Universitato en Bratislavo dum la 10-a kaj 11-a de septembro 2026. Danke al prelegoj, rapidkursoj, atelieroj, kvizoj kaj kultura programo la partoprenantoj de LingvaFest’ ĝuos unikan etoson de multlingveco, interkultura dialogo kaj malkovrado de lingvoj.
Grava novaĵo estas, ke LingvaFest’2026 okazos sub la aŭspicioj de la Ministerio pri Edukado, Esploro, Disvolviĝo kaj Junularo de la Slovaka Respubliko, kio substrekas la kreskantan signifon de la evento kadre de lingva edukado kaj kultura diverseco en Slovakio.
LingvaFest’2026 estas organizata de Edukado@Interreto kunlabore kun Slovakia Esperanto-Federacio kaj la Ekonomia Universitato en Bratislavo. La ĉefa partnero de la evento estas la Ĝenerala Direkcio por Tradukado de la Eŭropa Komisiono; ĝiaj partneroj estas Nacia Instituto pri Edukado kaj Junularo (NIVAM) kaj Ľudovít Štúr-Instituto pri Lingvistiko. La festivalo estas ligita al la celebrado de la Eŭropa Tago de Lingvoj (festata ĉiujare la 26-an de septembro) kaj celas montri, ke lingvoj ne estas nur lernobjekto, sed ankaŭ ponto inter homoj kaj kulturoj kaj neanstataŭigebla monda riĉeco.
Pliaj informoj pri la programo kaj partopreneblecoj troveblas ĉe la oficiala retejo de la evento: LingvaFest.sk
The post E@I-Teamo intense laboras pri preparado de LingvaFest’2026 first appeared on E@I.Ĉu vi iam vere rigardis la flagon de via lando kaj demandis vin, kial ĝi aspektas tiel? Hodiaŭ ni parolos pri interesa temo: la mondo de flagoj. Ni vidas ilin ĉie. Ili flirtas antaŭ registaraj konstruaĵoj, en lerneja korto, kaj eĉ dum grandaj sporteventoj. Sed flagoj estas multe pli ol nur pecoj da ŝtofo ligitaj al stango. Ili rakontas profundajn historiojn, montras komunan identecon kaj parolas propran, silentan lingvon.
Historie, la unuaj flagoj tute ne temis pri belaj koloroj aŭ lertaj desegnoj. Ili havis tre praktikan celon. Antaŭ multaj jarcentoj, dum grandaj bataloj aŭ sur la vasta maro, homoj bezonis manieron por komunikiĝi trans longaj distancoj. Kriado estis senutila pro la bruo de milito aŭ la muĝado de maraj ondoj. Tial niaj prapatroj komencis uzi simplajn, tuj videblajn signojn. Ili levis pecojn da riĉe kolorigita ŝtofo kiel eble plej alte, por ke ĉiuj amikoj kaj malamikoj povu tuj scii, kiu alvenas. Iom post iom, tiuj simplaj komunikaj signoj fariĝis pli kompleksaj. Ili komencis reprezenti ne nur moviĝantajn armeojn aŭ ŝipojn, sed tutajn urbojn, naciojn, kaj eĉ filozofiajn ideojn.
Ekzistas fakte tuta scienco dediĉita al flagoj, kiun oni nomas veksilologio. La fakuloj pri ĉi tiu scienco konstante esploras la demandon pri kio precize igas ke flago estas vere bona. Ili havas kelkajn bazajn regulojn pri bona aspektigado. La unua kaj eble plej grava regulo estas simpleco. Bona flago devus esti tiel simpla, ke eĉ infano povus facile desegni ĝin el sia memoro. Se flago havas tro multajn malgrandajn detalojn, oni simple ne povas rekoni ilin, kiam la flago libere flirtas alte en la aero. Krome, oni forte rekomendas uzi nur du aŭ tri bazajn kolorojn, kiuj bone kontrastas unu kun la aliaj, por helpi la videblecon. Cetere, bona flago prefere neniam enhavu vortojn aŭ literojn. Teksto estas nelegebla de malproksime kaj eĉ aspektas renverse, kiam la vento blovas de la alia flanko. Flago devas esti tiel klara kaj simbola, ke neniu bezonas legi tekston por kompreni ĝian veran signifon.
Ni pensu momenton pri nia propra Esperanto-flago. Ĝi preskaŭ perfekte sekvas ĉiujn tiujn lertajn regulojn de bona aspekto. Ĝi uzas nur du fortajn, kontrastajn kolorojn kaj prezentas tre simplan stelon kun kvin pintoj. La verda koloro memorigas nin pri espero, la blanka koloro klare simbolas pacon, kaj la kvin pintoj de la stelo reprezentas la kvin loĝatajn kontinentojn de nia mondo. Ĝi estas simpla, tuj rekonebla kaj signifoplena. Ĝuste tiel devas funkcii ĉiu bona flago. Ni esperas, ke ĉi tiu mallonga enkonduko igos ke vi atentos la flagojn ĉirkaŭ vi iom pli zorge por aprezi ilian belecon. Ĉiu unuopa flago havas propran rakonton konindan. Kiu do estas via persone plej ŝatata flago en la mondo? Dividu kun ni viajn pensojn pri la aspekto kaj historio!
Ĉu vi pretas por atingi la sekvan nivelon de via verkado? La verksesioj estas projekto de Bobelarto https://bobelarto.ink/. Ili taŭgas por vi, se vi jam verkas, aŭ volas provi ekverki, kaj vi deziras aparteni al komunumo de homoj, kiuj regule okupiĝas pri verkado en Esperanto.
Ni renkontiĝos sabate, la 16an de majo je 15:00 UTC en la Zoom-ĉambro de Bobelarto.
La sesion gvidos Jorge Rafael Nogueras kaj ĝi daŭras unu horon kaj duonon.
En tiu ĉi verkkomunumo ni helpas unu la alian. Estas tasko por priverki aŭ vi ankaŭ estas libera okupiĝi pri via persona verkprojekto. Ni kuraĝigas unu la alian partopreni diversajn literaturajn konkursojn, atenteme aŭskultas, subteneme kritikas la verkojn je la fino de la sesio.
Fonto: https://eventaservo.org/e/b8e160
Abonu “La Ondon de Esperanto” por 2026 kontraŭ nur 15 eŭroj kaj ricevu senpage la jarkolektojn por 2024 kaj 2025. Legu pli ĉe https://esperanto-ondo.ru/Lo-abon.htm
La Ondo de Esperanto en Telegramo: t.me/esperanto_news
The post Bobelarto: Verku kun Rafa Nogueras appeared first on La Ondo de Esperanto.
Ĉi tiu serio celas trakti la tre homan bezonon senti sin konektita
Origine publikigita la Global Voices en Esperanto

Bildo de Gustavo Nascimiento pere de la Asocio por Progresema Komunikado (APC), uzata kun permeso.
De Ameya Nagarajan, Debora Prado, kaj Hija Kamran
Ĉi tiu artikolo estas parto de la serio “Ne demandu al AI, demandu al samideano”, kunlaboro inter Global Voices – Tutmondaj Voĉoj [eo], la Asocio por Progresema Komunikado [anglelingve: Association for Progressive Communications] (APC), kaj GenderIT. La serio celas denove emfazi la gravecon de interhoma kundivido de scioj, kiel oni faras de jardekoj. Vi povas sekvi la serion ĉe APC.org, GenderIT.org kaj globalvoices.org. Ĝi ankaŭ estas parto de la serio “Spotlight” de aprilo 2026 de Global Voices, “Homaj perspektivoj pri AI“. Vi povas subteni tiun raportaĵon per donaco ĉi tie.
Ĉi tiu eldonaĵo estis kunaŭtorita de tri redaktoroj, reprezentantaj tri malsamajn voĉojn kaj verkstilojn, kiujn ni lasis netuŝitaj. Ĝi nur trapasis kopiredaktadon por korekti interpunkcion kaj ortografion. Tio estas konscia decido por emfazi homan kreemon kaj diversecon, kio estas la kernideo de ĉi tiu serio.
Kiel redaktoroj de komunikadaj platformoj dediĉitaj al protektado de homaj rajtoj kaj laŭtigo de marĝenigitaj voĉoj kaj rakontoj, ni alfrontis dilemon en la lastaj jaroj: kiel trakti la kreskantan volumon de enhavo generita de grandaj lingvomodeloj [eo], kutime nomataj artefarita intelekto [eo] aŭ mallonge AI.
Unuflanke, la progreso de tiuj teknologioj en tre ekstraktisma kompania modelo alportas multajn riskojn kaj negativajn efikojn — de ilia kastastrofa media efiko ĝis la ekspluatado de tero kaj rimedoj, ĝis ilia uzo por gvatado kaj milito, kaj multaj aliaj malobservoj de homaj rajtoj. Aliflanke, ni scias ke tiaj iloj povas esti konkreta kaj alirebla alternativo, ekzemple, por aŭtoroj el la Tutmonda Sudo, kiuj faras la malavaran penon verki en nedenaskaj lingvoj, kiel la angla aŭ la hispana. Ni ankaŭ konscias ke handikapuloj uzas AI kiel helpilon en sia laboro.
Por kompreni tiajn kontraŭdirojn kaj por orientiĝi en la diversaj diskutoj kaj konfuzojn, dum ni daŭre provizas spacon por niaj verkistoj kaj legantoj, APC kaj ĝia pionira projekto GenderIT.org ellaboris politikon pasintjare, inspirite de kaj ellaborite kunlabore kun Global Voices (Tutmondaj Voĉoj), kiu ĵus publikigis sian propran politikon. En ambaŭ kazoj, la organizaĵoj esploris gravajn demandojn pri la homa voĉo, aŭtonomeco, kreeemo kaj laboro, kaj serĉis manieron taksi tiun kreemon certigante ke ĝi baziĝas sur rilatoj de fido kaj travideblo — sen sin turni al duuma aliro aŭ provi trudi malpermesojn. Konsiderante tion, en tiuj politikoj ni diras:
Global Voices is proud to publish writing, translation, and illustrations created by people, for people, and we expect our contributors to uphold that standard.
Global Voices (Tutmondaj Voĉoj) fieras publikigi tekstojn, tradukojn kaj ilustraĵojn kreitajn de homoj por homoj, kaj ni atendas ke niaj kontribuantoj plenumu tiun normon.
As a diverse and grounded community, APC values content that has been produced as the result of a creative human process, which is nurtured by the lived experiences, human interactions, expertise and diversity of the people and organisations that make up the network.
Kiel diversa kaj radikita komunumo, APC valorigas enhavon produktitan kiel rezulto de kreema homa procezo, nutrata de la reale travivitaj spertoj, homaj interagoj, spertoscioj kaj diverseco de la homoj kaj organizaĵoj kiuj konsistigas la reton.
Dum ni kuniĝis por trakti tiun komunan defion, aperis ideo: Kio se ni irus pluan paŝon? Kio se, krom aserti la valoron de homa diverseco kaj kreemo, ni montrus ĝin praktike? Kaj tiel ekestis la ideo pri serio: Ne demandu al AI, demandu al samaĝulo— kunlaboro inter Gloval Voices kaj la platformoj de APC, nome APC.org kaj GenderIT.org.
La serio celas denove emfazi la gravecon de interhoma kundivido de scioj, kiel oni faris dum jardekoj: interŝanĝo de informoj kaj spertoj bazita sur jaroj da travivitaj spertoj, bazita sur lokaj realaĵoj, kaj motivita de la bezono senti sin konektita kun aliaj. Kun la enkonduko de genera AI [eo], tiu konekto ĉiam pli perdiĝas, ĉar homoj turnis sin al AI-bazitaj iloj por respondoj anstataŭ demandi al pliaĝuloj, familianoj, amikoj, kunlaborantoj kaj komunumanoj.
Ĉi tiu serio celas trakti la tre homan bezonon senti sin konektita, daŭre esti parto de komunumo, kaj senti apartenon. Dum niaj cerbumsesioj, ni rimarkis ke gravas revenigi tiun komunan formon de sciokundivido, ĉar ĉiu homo komprenas la “demandon” laŭ sia maniero kaj donas respondon laŭ sia propra kompreno pri tio kio gravas. Tio fariĝis nia orientilo por elstarigi la unikan voĉon, kiun ĉiu el ni portas — ion, kion AI, per sia monotona tono, ne povas imiti.
Do por ĉi tiu serio, ni komence ellaboris du bazajn demandojn samkiel oni povus demandi al AI:
Sed ĉi tie, tiujn demandojn respondos aŭtoroj kaj ilustristoj el diversaj landoj kaj fonoj, ĉiu laŭ sia propra vojo. Tiun enhavon redaktos kaj tradukos homoj. Ĝi estos plena je homaj emocioj, pripensoj kaj kontraŭdiroj. La laboro estos pagata, kaj la agnoskoj estos klaraj. Anstataŭ antaŭprogramitaj respondoj generitaj de neklaraj algoritmoj, desegnitaj por plaĉi al uzantoj kaj teni ilian atenton, malsamaj perspektivoj kaj pensigaj ideoj povos ekigi konversaciojn. Kaj ĉiu el la homaj cerboj trovos sian propran manieron pripensi tiujn demandojn.
Kiel samtempuloj, ni redaktoroj havis komunan vizion dum la ellaborado de ĉi tiu serio, kiun ni hodiaŭ lanĉas. Ni ankaŭ kontribuis per malsamaj perspektivoj, kunplektinte ilin en komunan tuton, same kiel ĉi tiu redaktaĵo, kiu ankaŭ estis verkita kunlabore. Kunhavigante la serion kaj ĝiajn celojn nun, ni esperas aŭdi de nia komunumo, pripensi kune, akcepti malkonsenton, identigi areojn de interkonsento, kaj eble kunkrei novajn demandojn por estontaj diskutoj.
Hodiaŭ ni invitas vin aliĝi al ni. Demandu viajn samtempulojn, legu kion ili diras, disvastigu ilian enhavon, kaj kreu viajn proprajn ideojn kaj verkojn por kunhavigi — ĉu sole, ĉu kunlabore kun aliaj. Agante laŭ aliaj manieroj, ni povas kompreni ke neniu estonteco estas antaŭdestinita, kaj neniu teknologio estas deviga aŭ ĉiea. Alternativaj manieroj fari aferojn ĉiam ekzistis kaj ĉiam ekzistos.
Vi povas sekvi la serion dum aprilo ĉe APC.org, GenderIT.org kaj globalvoices.org. Se vi volas ricevi ĝisdatigojn pri ĉi tiu serio kaj pli da enhavo de la organizaĵoj retpoŝte, abonu la informilon de APC ĉi tie kaj la informilon de Global Voices ĉi tie.
Ameya Nagarajan (ŝi/ŝia) estas la administra redaktoro de la novaĵĉambro de Gloval Voices kaj redaktoro de Advox.
Débora Prado (ŝi/ŝia) estas la ĉefredaktoro de APC.org kaj ĵurnalistino kun fono en strategia komunikado, feminismo kaj homaj rajtoj.
Hija Kamran (ŝi/ŝia) estas ĉefredaktoro de GenderIT.org kaj strategiisto pri defendado en la Programo pri Virinaj Rajtoj de APC.
La Asocio por Progresema Komunikado (APC) estas membreca reto de organizaĵoj kaj aktivuloj. APC.org estas nia ĉefa retejo, enhavanta ĉiujn niajn novaĵojn, ĝisdatigojn, blogojn, rubrikojn kaj publikaĵojn, kun speciala fokuso pri kiel interreto kaj ICT (mallongigo por Informaj kaj Komunikaj Teknologioj) povas esti uzataj por socia, genra kaj media justeco.
GenderIT.org estas feminisma publikaĵo, gastigata de la Programo pri Virinaj Rajtoj de APC, kiu ofertas interkruciĝajn feminismajn pripensojn kaj analizojn pri temoj ĉe la kruciĝo de genro, sekseco kaj teknologio.
Gloval Voices estas internacia, multlingva komunumo de verkistoj, tradukistoj kaj homrajtaj aktivuloj. Kune, ni utiligas la potencon de interreto por rakonti historiojn kiuj konstruas komprenon trans landlimoj.
Seksa altiro povas esti kvazaŭ magio. Sed ne ĉiam ambaŭ partneroj estas sammezure envolvitaj. En kelkaj kazoj la ekscitiĝo povas konduki al troa interpretado de la signaloj de la vidalvida persono. Tion montras aktuala studaĵo.
Ĉu la altiriĝo baziĝas sur reciprokeco aŭ ne? En frua fazo de la alproksimiĝo tiu demando estas decida - sed ne ĉiam facile respondebla. Seksa ekscitiĝo povas laŭ nova studaĵo malklarigi la pritaksan kapablon tiurilate. Kiu estas ekscitita, tiu interpretas ne-sendubajn signalojn kiel pli optimismigaj, skribas esploristoj en faka ĵurnalo post eksperimento.
Ĉe tio la entute 550 partoprenantoj - precipe gestudantoj - estis dividitaj je du grupoj: Al unu grupo estis montrata videaĵo kun seksaj enhavoj, al la alia grupo estis videofilmeto sen seksa rilato. Post tio la testpersonoj virtuale babilis ĉiu kun aliseksa partoprenanto - tion ili almenaŭ pensis. Sed reale la kunbabilantoj estis helpantoj de la esplorista teamo kiuj estis ricevintaj la instrukcion transsendi miksitajn signalojn - do lasi la partoprenantojn en malklareco ĉu ili havas seksan intereson aŭ ne.
En kelkaj scenaroj estis senditaj daŭre miksitaj signaloj, ekzemple per la akcentigo de malsamaj interesoj kaj preferoj en la virtuala babilejo. Ĉe aliaj scenaroj alvenis nur iom antaŭ la fino aŭ nur poste signalo de limigita intereso. En unu scenaro estis komunikita tute klara rifuzo, do ekzemple klara eldiro kiel "vi impresas al mi agrabla, sed mi serĉas ion alian".
Post tio la partoprenantoj estis demanditaj ĉu ili sekse interesiĝas pri sia babilopartnero kaj ĉu ili havis la impreson ke la aliflanka persono havas intereson por vi mem.
Ĉe tio montriĝis: Tiuj al kiuj estis montrita antaŭe seksenhava videaĵo, taksis la seksan kaj parte ankaŭ romantikan intereson de sia babilopartnero al si mem signife pli alta - kaj estis ankaŭ mem pli ofte interesataj je sia babilopartnero. Antaŭ tio la teamo kontrolis helpe de demandoj ĉu la videofilmetoj kun seksaj enhavoj estis alportintaj la deziratan ekscitan efekton.
"Seksa ekscitiĝo kondukis al tio ke la partoprenantoj interpretis plursignifajn interagojn signife pli ofte kiel optimismigaj", klarigas psikologino kaj ĉefa aŭtorino de la studaĵo de la Rejĥman-universitato en Israelo. "Ili vidis intereson kie principe regis nur malcerteco. Kaŭzo por tio ŝajnas esti ke la ekscitiĝo plialtigis la allogecon de la partnero kio ankoraŭ plifortigis la tendencon vidi tion kion oni volis vidi."
En fruaj fazoj de interkonatiĝo tiu efekto povas helpi al homoj riski ion. Aliflanke la psikologia efekto havas ankaŭ problemecan flankon: "La deziro povas superombri la sentokapablon por la realaj deziroj de la aliflanka persono", akcentas la psikologino. "En tiaj momentoj ni eble ne perceptas la interagon tiel kiel ĝi estas, sed tiel kiel ni esperas pri ĝi - kaj ni pretervidas ĉe tio la unuajn signojn por tio ke la pordo principe ne estas malfermita."
En la eksperimento almenaŭ montriĝis ke la partoprenantoj ĝuste interpretis tion, se de ilia kunbabilanto venis anstataŭ ne-sendubaj signaloj klara rifuzo. En tiuj kazoj la testantoj vidis tion regule ankaŭ korekte kiel rifuzon.
La unua deĵorpatrolo de Civila Esperanta Servo aktivos venontmonate en Lesjoforso, por ripari, purigi, ordigi Skandinavan Esperanto-Domon kaj La Kukolneston; la kostoj pro la unua estas kovrendaj de Esplora Instituto de Esperantologio, tiuj pro la dua de CES mem; por ambaŭ subsiduas fonduso Pro Esperanto.
Ene de la projekto la kostoj rilatas al veturoj, tranoktadoj, manĝoj, asekuro, poŝmono. Tamen ekzistas kostoj ekster la projekto, nome pro la ekipado de la volontuloj: tiujn kovras CES mem. Inter ili estas la vestaĵoj, kiuj iĝos proprieto de la civilservantoj kaj estos uzeblaj okaze de aliaj deĵoroj.
Por Lesjoforso la unuan elspezon kaŭzas la aĉeto de kvar ŝelkopantalonoj el diversaj tajloj, necesaj kiel deĵora uniformo: prezo po 45,- svisaj frankoj. La sumon subtenis G. Silfer, E. Masi Sartori (po unu) kaj B. Nilsson tra LF-koop (du). Necesas nun aĉeti ankaŭ ĉapojn, eventuale protektokaskojn, kamizolojn kun longaj manikoj, taŭgajn ŝuojn. Ĉi tiujn provizas la volontuloj mem, en unua tempo.
CES havas konton ĉe la Civita banko: 2424CES. Ĝi akceptas donac(et)ojn. Kun granda danko al la jamaj donacintoj.
Fantom, Ian; Koffi, Gbeglo. Kien Universala Esperanto-Asocio?: Enketo kaj historia evoluo. – 2a eldono reviziita kaj kompletigita. – Halifax: Remit Press, 2026. – 112 p. – ISBN: 978-1-9191728-1-1.
Ĝis kiu grado membroj de la Komitato de UEA reprezentas ordinarajn membrojn? Kiel ili perceptas sian rolon? En 2024 la aŭtoroj dissendis demandilon por esplori tiujn demandojn, kun intenco senpage cirkuli raporton en la asocio.
Ĉar tio ne eblis, ili fine eldonis libroforme. En la dua parto aperas ĉapitroj pri la historia fono al la nunaj problemoj de UEA, kun la celo kuraĝigi ĝeneralan diskutadon pri eventualaj solvoj.
La unua eldono aperis en la Zamenhofa Tago 2025. El tio venis pozitivaj kritikoj, tiel ke en marto 2026 aperis la dua eldono. La libro celas ne nur membrojn de UEA, ĉar multaj asocioj suferas de similaj problemoj.
Prezo £13. La libro “Kien Universala Esperanto-Asocio?” aĉeteblas ĉe bone konataj librovendistoj; oni serĉu rete por vendistoj en la propra lando.
Legu pli ĉe https://remitpress.uk/
Revendistoj registriĝu kun distribuanto Ingram Publishers:
https://www.ingrampublisherservices.co.uk/retailers
Ian Fantom
Ĉi tiu artikolo aperis en la novaĵretejo “La Ondo de Esperanto”.
Ĉe represo aŭ citado bonvolu indiki la fonton:
“La Ondo de Esperanto” https://sezonoj.ru/2026/05/fantom-2/
Abonu “La Ondon de Esperanto” por 2026 kontraŭ nur 15 eŭroj kaj ricevu senpage la jarkolektojn por 2024 kaj 2025. Legu pli ĉe https://esperanto-ondo.ru/Lo-abon.htm
La Ondo de Esperanto en Telegramo: t.me/esperanto_news
The post Nova libro: Kien UEA? appeared first on La Ondo de Esperanto.
"Alcelaj frapoj", ĉas-aviadiloj satelite regataj, misiloj plenplenaj je teknologioj … Tia milito unuavide ŝajnas tiel simpla kaj senerarigita kiel video-ludo, ebligus efike detrui strategiajn celojn ŝparante vivon de trupoj. Fakte historio montras la misvojojn laŭ tiu procedo.
Israelo kaj Usono proklamas strebi al du celoj en la flug-bomba milito kontraŭ Irano : detrui nuklean programon de Teherano kaj provoki ŝanĝon de reĝimo. Tamen historio montras praktikajn kaj etikajn limojn de tia procedo. Fakte, decido por aviadilaj bombadoj ofte fontas pli el pripensa manko pri plej bona rimedo por atingi celon ol praktika prefero : ne endanĝerigi trupojn. Tiu rezonado ne estas nova. Ĉirkaŭ la jaroj 1910, armeoj, kiel tiuj de Francio kaj Britio, kiuj damaĝiĝis pro gravaj pereoj dum koloniado, konsideris bombadon kiel taŭgan rimedon por "pacigi" tiujn teritoriojn, kun ŝparo de siaj soldatoj.
Tiu prognozo neglektas ĉefan fakton : aviadilaj bombadoj mortigas pli da "ne-militistoj" ol dum disvolvo de trupoj surterene. Historiisto David E. Omissi tiel priskribas moralan streĉon de brita oficiro en Irako antaŭ la dua mond-milito : "Seniluziiĝo de Lionel Charlton post policaj bombadoj stariĝis, kiam li vizitis en Diwaniya tiean hospitalon, kaj vidis la viktimojn de britaj bombadoj, elsuferinĝintaj de siaj vundoj. (…) Li turmentiĝis pro konfliktaj deziroj, ĉu kondamni tiajn atakojn (…), ĉu plu karieri en aviadila armeo. Fine (…) li petis eksiĝon el sia posteno (1)".
Kiam celo estas instigi loĝantaron al ne subtenado de malamika ĉu reĝimo ĉu roto, aŭ al ribelo kontraŭ tiuj, tiam la "transigo de risko" (2) al civiluloj starigas problemon ne nur etikan, sed ankaŭ strategian. Oni konstatis ke, kiam tiu procedo estis uzata kontraŭ tiaj nomitaj "civilizitaj nacioj", tiam "tiuj bombaditaj civitanoj unuiĝas pro komunaj hato kaj timego rilate al nevidebla malamiko (3), tiel konkludis psikologo Eric Benjamin Strauss studinte reagojn de loĝantaroj post flug-atakoj al Barcelono en marto 1938. Kaj same post naziaj atakoj de "Batalo de Britio" en 1940 (4).
Tiu konstato ne influis la decidon de Britio kaj Usono uzi kontraŭ Germanio tiajn bombajn atakojn, kun dekobla kvanto de tunoj da bomboj kaj mortintaj civiluloj, kompare al atakoj okazintaj al Britio. Ekde 1943, usonaj universitatanoj taksas en raporto ke "neniu fakto ebligas konkludi, ke tiuj britaj kaj usonaj bombadoj sur germanajn urbojn ebligis redukti apogon de popolo al nazia registaro (5)". Spite de ĉio, la aliancia stabo decidis pliigi tiun fiaskon.
Inter 1944 kaj 1945, germanaj urboj ricevas pli ol unu milionon da tunoj de bomboj, do pli ol la 250 000 dum la tri antaŭaj jaroj. Sen iu ajn ribelo de germanoj kontraŭ sia reĝimo. Eĉ fuŝe : " 'aviadilaj atakoj faciligis decidojn de la ministro pri armado Albert Speer', konstatis ekonomikisto John K. Galbraith, verkisto de fakula raporto en 1945. Streso pro flug-atakoj ebligis pravigi ĉies sindonemon en unuigita loĝantaro (6)". Spite de tiu plia averto, Usono aplikis saman strategion kontraŭ Japanio. La historiisto Sheldon Garon konstatis ke, ja detruo de Tokio kaj dekoj da aliaj urboj en la unua duono de 1945 rezultigis disfalon de armila produktado en malamika potenco, sed fakte aliaj premoj efikis por atingi kapitulacon : ŝipa blokado, enmilitiĝo de Sovetia Unio, kaj laŭ ies opinioj, la du nukleaj bomboj de aŭgusto 1945 (7).
Plejparto de fakuloj konsentas pri strategia malefikeco de bombadoj sur Koreion en la jaroj 1950. Tio ne baris saman decidon de ties partizanoj okaze de milito en Vjetnamo, en Kamboĝo, en Laoso inter la jaroj 1960 kaj 1970, kun, kiel sola rezulto, milionoj da civilaj mortigitoj (8). Argumento plu pravigas la miskredon ĉirkaŭ tiu iluzia strategio : teknologia progreso. Ek de la jaroj 1990, ĝeneraliĝado de du novaj iloj — t.e. gvidil-ekipataj armiloj kaj komputilaj programoj por taksi "krom-detruojn" — donas argumentojn al subtenantoj de flug-militoj. Tiuj teknologioj estas famigitaj kiel "moralaj", ĉar ili ebligus respekti juron de milito, kiu celas militistojn kaj militaĵojn kun garantio ke "krom detruoj" estos proporciaj al "milita atendita rezulto". Tiu maniero regi batalojn estus progreso, kompare kun tiu nomita de Martin Shaw "malnova maniero de okcidentuloj por militi" (9) : t.e. bomb-tapiŝo. Por doni ekzemplon inter multaj, la asocio Airwars konsideras, ke proksimume du mil iranaj kaj siriaj civiluloj estis mortigitaj de usonaj, britaj, francaj bombadoj kontraŭ Organizo de Islama Ŝtato (OIŜ) inter 2014 kaj 2018 (10). En 1944-1945, flug-atakoj kontraŭ mezgrandaj urboj rezultigis tion post du tagoj.
La stabo mortigas dekojn da civiluloj por mortpafi unu batalanton.
Gravas substreki, ke malpli granda mortigemo de flug-militoj dum jaroj 1990-2010 ne igis ilin pli efikaj je strategia vidpunkto. Kiam ili frapis rotojn, kiuj ne disponas defend-armilojn kontraŭ flug-atakoj (Al-Qaida, OIŜ), ili lasis al tiuj, nur du eblajn sekvojn : ne kontraŭbatali aŭ ataki civilulojn de landoj, kiuj flug-atakis. Tiel tiuj flug-atakoj sekvigis du "transigojn de risko" : unuaflanke batalantoj de atakantaj landoj mortigis civilulojn de bombitaj teritorioj ; duaflanke batalantoj de bombitaj regionoj mortigis civilulojn de atakintaj landoj. Teroristaj atencoj, kiuj plagis Francion ek de 2015 montras klare tiun konsekvencon.
Cetere, eblas sin demandi, ĉu alveno de artefarita Inteligento (AI) ne starigas praan teruran retroiradon. En Gaza dum 2023-2024, Israelo uzadis tiun novan teknologion por celi "supozeblajn batalantojn" (plej ofte supozitaj anoj de Hamas). La armea stabo tiam proklamis ian juron, kiu pravigis mortigi dekojn da civiluloj por "neŭtrale" neniigi tiun supozitan batalanton. Tiel argumante la israela registaro ordonis bombadojn inter la plej fortaj en la historio (11), samtempe proklamante liberalan pretekston — ĝiaj reprezentantoj prezentis tiun pretekston en Internacia Kortumo en la nuna proceso, malfermita pro plendo de Sud-Afriko je motivo de rompo al konvencio por prevento de genocido-krimo. La celoj de Israelo kaj Usono estas videble malsamaj pri Irano sed ambaŭ landoj uzas AI-ilojn por decidi celojn de bombado.
(1) David E. Omissi, Air Power and Colonial Control. The Royal Air Force 1919-1939, Saint Martin's Press, New York, 1990
(2) Martin Shaw, The New Western Way of War. Risk-Transfer and Its Crisis in Irak, Polity Press, Cambridge, 2006
(3) Eric Benjamin Strauss, "The psychological effects of bombing", The Royal Services Institution Journal, vol. 84, n° 534, Londres, 1939
(4) Ian Burney, "War on fear. Solly Zuckerman and civilian nerve in the Second World War", History of the Human Sciences, vol. 25, n° 5, Londres, 2021
(5) Gian P. Gentile, How Effective Is Strategic Bombing ? Lessons Learned From World War II to Kosovo, New York University Press, 2001
(6) The United States Strategic Bombing Survey (USSBS), The Effects of Strategic Bombing on the German War Economy, Washington, DC, 1945.
(7) Legu Kai Bird, "Fallait-il lancer la bombe sur Hiroshima ?", Le Monde diplomatique, aŭgusto 1995
(8) Thomas Hippler, Le Gouvernement du ciel. Histoire globale des bombardements aériens, Les Prairies ordinaires, Parizo, 2014
(9) Martin Shaw, The New Western Way of War…, op. cit
(10) "Reported civilian deaths from US-led coalition strikes in Iraq and Syria", Airwars, 29 septembre 2022.
(11) Michael Spagat et al., "Violent and non-violent death tolls for the Gaza conflict", The Lancet Global Health, vol. 14, n° 4, Londres, aprilo 2026.

E@I intensigas finpretigajn laborojn por ke la 27an de majo en la ĉeĥa Brno komenciĝu la 11a Polyglot Gathering (Esperante: Plurlingvula Kunveno). Temas pri la plej granda internacia evento por poliglotoj kaj lingvemuloj. Ĉi tiu eksterordinara evento estas plena de fascinaj prelegoj, riĉaj kulturaj prezentoj kaj amuza socia programo. Jam aliĝis pli ol 800 partoprenantoj kaj dum la aranĝo ili kundividos sian amon kaj plenumos sian pasion pri kulturoj kaj lingvoj, interŝanĝos konsilojn kaj spertojn, kaj, plej grave, uzos kaj ekzercos multajn lingvojn por diskuti, aŭskulti, lerni kaj amikumi. Lernantoj, instruistoj, ŝatantoj, komencantoj, profesiuloj, sciencistoj, edukistoj – ĉiujn vin ni atendas.
Eblas ankoraŭ aliĝi al la evento pere de la jena ligilo: https://www.polyglotgathering.com/2026/eo/registration/
Pasintjaraj eventaj programeroj spekteblas en la jena jutuba kanalo: https://www.youtube.com/@PolyglotGathering
Kontakto: info@polyglotgathering.com
https://www.polyglotgathering.com/2026/eo/
Fonto: Blogo de E@I
Abonu “La Ondon de Esperanto” por 2026 kontraŭ nur 15 eŭroj kaj ricevu senpage la jarkolektojn por 2024 kaj 2025. Legu pli ĉe https://esperanto-ondo.ru/Lo-abon.htm
La Ondo de Esperanto en Telegramo: t.me/esperanto_news
The post Poliglota Kunveno 2026 okazos fine de majo en Brno appeared first on La Ondo de Esperanto.
Aromoterapio estas rimedo por atingo de korpa kaj mensa bonfarto, trankvileco kaj psika sano per la flarado de oleoj kaj aliaj aromoj. Oni konsideras ĝin speco de “alternativa” medicino, pri kiu oni ĝis nun ne havigis sufiĉe da bone fundamentitaj sciencaj bazoj. Oni indikas ĝin kiel “aldonan” rimedon al flegado de pacientoj, ĉiam sub la ombro de “nepruvita“ procedo. Ĝi aperis unuafoje en Eŭropo, en la komenco de la 20-a jarcento. La terminon ”aromoterapio“ oni uzis unuafoje en la jaro 1937, en libro de franca ĥemiisto. En la jaro 2018, en Brazilo, la Ministerio de Sano inkluzivis ĝin en publikajn sanservojn, kiel komplementan flegadon.
En januaro 2026, faka revuo sub la respondeco de Oksforda Akademio publikigis interesan esploron faritan de ĉinaj sciencistoj, kiu ŝajne starigas la konceptojn pri aromoterapio sur pli seriozajn bazojn. Ili konkludis, ke citroaromoj povas efektive ŝanĝi la aŭtonoman nervosistemon, kio havas potencialajn implikojn je reguligado de streso. La studon oni faris per observado de junaj, sanaj homoj, kiuj spertis enspiradon de diversaj oleoj, interalie el du specoj de oranĝoj kaj grapfrukto. Oni submetis la homojn al sensaj analizoj, al mezurado de la korbatado, al elektroencefalogramo kaj al ekzamenoj de la haŭto. La plej elstara statistika eltrovaĵo estis ŝanĝo en la variado de la korbatado, kion oni interpretas kiel signifoplenan ekvilibron de la aŭtonoma nervosistemo. Ĝi forte rilatas al la favoraj reagoj fronte al streso.
Ankaŭ la haŭtaj reagoj montris malpli da ekscitiĝo. La cerbaj ondoj trovitaj en la elektroencefalogramo montriĝis siavice pli forte en la frunta kaj okcipitaj regionoj, kion oni interpretas kiel emociajn pozitivajn kaj malstreĉajn reagojn.
Tiuj odoroj influis precipe flarajn ĉelojn en cerbaj strukturoj, kiuj reguligas stresajn reagojn kaj emociojn. Ne ĉiuj oleoj havas la saman potencon de stimulo al la cerbo. Oni trovis, ke citrooleoj troviĝas inter la plej efikaj.
La nova studaĵo lokas la efikecon de aromoj inter utilajn rimedojn por komplementaj strategioj, kun malalta risko, por modulado de stresaj situacioj. Ekzemple, en atendejoj, en hospitalaj ĉambroj kaj aliaj lokoj kie homoj ofte troviĝas en streĉaj situacioj, aromoj povas liveri favoran etoson. Kompreneble, oni devas plenumi pliajn esplorojn kaj studojn, ĝis oni povos starigi sciencajn kriteriojn por klinika, pli detala uzado de aromoterapio.
La rusia landa asocio de UEA decidis krei regionan fakon en plia okupita teritorio de Ukrainio. Jam en 2016 REU en la praktiko agnoskis la kontraŭleĝan anekson de Krimeo, registrante Krimean Esperanto-Centron kiel sian regionan organizon. Nun ĝi kreas regionan fakon ankaŭ en la tiel nomata ”Donecka Popola Respubliko”.
La flago de ”DNR” kun la Esperanto-stelo.En la aprila numero de Ponto, la membrobulteno de Rusia Esperantista Unio, aperis protokolo de estrara kunsido, okazinta rete la 18-an de aprilo 2026. Partoprenis la kunsidon ses estraranoj el naŭ, inkluzive de la prezidanto, Svetlana Smetanina.
Inter la diskutitaj punktoj estis la kreo de nova regiona fako de REU. La regiono pri kiu temas estas la tiel nomata ”Donecka Popola Respubliko”, kiu situas en la internacie rekonata teritorio de Ukrainio, sed estas okupata de la rusia armeo kaj kontraŭleĝe regata de Rusio ekde 2014.
Ĝis 2022 la teritorio de ”Donecka Popola Respubliko”, DNR, estis formale rekonata kiel parto de Ukrainio ankaŭ de Rusio. Tamen lige kun la komenco de la grandskala invada milito de Rusio kontraŭ Ukrainio en 2022 Rusio unue rekonis DNR kiel ”sendependan ŝtaton”, kaj poste formale aneksis ĝin.
Ĝuste en tiu okupita teritorio de Ukrainio REU nun decidis krei novan regionan fakon. ”Ĝis nun en DNR ne estis regiona fako de REU, nek membroj de REU. Sed ĵus membriĝis triopo de homoj … kiuj iniciatas krei regionan fakon de REU en DNR”, la protokolo tekstas.
Ĉiuj partoprenintaj estraranoj unuanime akceptis la proponon krei la proponitan regionan fakon, al kiu apartenu la tri novaj membroj de la asocio.
Laŭ la statuto de UEA principe estu nur unu landa asocio en ĉiu regno. La demando estis vaste diskutata lige kun la komenco de la disfalo de Sovetio en la fino de la 1980-aj jaroj, kiam ekaperis pluraj novaj landaj asocioj. La komitato de UEA tiam konkludis, ke por observi la statuton, ĉiu nova landa asocio havu regulan agadon nur en la propra regno.
UEA principe sekvas la politikon de UN, laŭ kiu la teritorioj okupitaj de Rusio restas parto de Ukrainio, sendepende de tio, kion la rusiaj aŭtoritatoj decidas pri ili. Tial la sinteno de la landa asocio de UEA en Rusio certe ne estas senproblema por UEA.
Jam en 2015, post la anekso de Krimeo, la tiama estraro de UEA komencis konsideri, kion fari pri la afero.
”La Estraro nun esploras la aferon, i.a. la demandon, ĉu temas pri konstanta organizita agado de REU en Krimeo. Entute temas pri serioza afero, kiun la respondeculoj de UEA devas trankvile kaj objektive esplori, sen miksi en ĝin siajn eventualajn personajn opiniojn kaj sintenojn”, la tiama ĝenerala direktoro de UEA, Osmo Buller, skribis en la komitata diskutejo.
Ŝajne tiu esploro tamen neniam estis finfarita. Almenaŭ nenie aperis informoj pri ĝi.
Intertempe aperis pliaj problemoj en la rilato de UEA kun la landa asocio en Rusio. En 2023 REU proteste al decido de UEA ne longigi la oficperiodon de ĉefdelegito Svetlana Smetanina decidis ”haltigi” sian membrecon en UEA, kaj de tiam ne pagas sian kotizon.
Dum la komitata kunsido en Brno en aŭgusto 2025 oni diskutis la situacion kaj eventualan eksigon de REU pro nepago de kotizo. Ankaŭ rilate tion tamen nenio plia okazis.
Laŭ la statuto de UEA, aliĝinta asocio povas esti konsiderata kiel eksiĝinta, se ĝi ”ĉesas plenumi la kondiĉojn priskribitajn en la Ĝenerala Regularo, kaj se tion formale konstatas la Komitato surbaze de raporto de la Ĝenerala Direktoro.”
Internacia Federacio de Ĵurnalistoj ĵus eksigis Rusian Union de Ĵurnalistoj interalie pro tio ke la rusia organizaĵo akceptis aliĝon de regionaj organizaĵoj en okupitaj ukrainaj teritorioj. La decido estas la konkludo de proceduro komencita jam en 2022.
Pli pri la temo:
Mankis la kvorumo necesa por aprobi la buĝeton de Tutmonda Esperantista Junulara Organizo, kvankam intertempe sep (!) gekomitatanoj ĉesis, laŭ normo en la regularo: “Komitatano kiu ne partoprenas 3 sinsekvajn retajn voĉdonojn estas konsiderata kiel demisiinta”; inter tiuj, iu havas la esperantan civitanecon.
Neaprobo ne signifas malaprobon, ĉar eblas kaj endas refari la baloton; sed la asocio restas administre blokita, almenaŭ parte. La malasidueco kaj la ne atingita kvorumo estas ankaŭ interpreteblaj kiel manko de konfido en la estonteco. Efektive ne partopreno en voĉdonado estas io politike pli negativa ol sindeteno, eĉ se ne ĉiu elektosistemo (ekzemple en nordeŭropaj landoj) komprenas la diferencon.
Legu pli en Heroldo de Esperanto n-ro 2377
Universala Esperanto-Asocio (UEA) anoncas la konkurson “Plej bona reganto de Esperanto” 2026, kiu celas rekoni kaj instigi altan lingvan nivelon inter uzantoj de Esperanto laŭ la plej alta nivelo C2. Individuoj estas alvokataj partopreni!
La iniciato estas ligita al la unulingvaj Esperanto-ekzamenoj de UEA laŭ la Komuna Eŭropa Referenckadro (KER-ekzamenoj), realigataj de la KER-Ekzamena Centro (KER-EC) de UEA kunlabore kun la retejo Edukado.net kaj la Akademio de Esperanto. Pri la KER-ekzamenoj en 2026 oni legu detale ĉe uea.org/gk/1297. Per tiu ĉi konkurso UEA emfazas la gravecon de preciza, flua kaj nuancoriĉa lingva esprimkapablo en Esperanto.
La konkurso estas malfermita al ĉiuj, sendepende de devenlando aŭ profesio. Tamen estas kuraĝigataj partopreni la konkurson:
Detalaj informoj pri la kondiĉoj kaj la kandidatiĝa procedo troviĝas ĉe: https://edukado.net/ekzamenoj/ker/konkurso. Konkursanto devas aliĝi al la kompleta C2-ekzameno ĝis maksimume la 1a de julio 2026 pere de la aliĝformularo ĉe https://edukado.net/ekzamenoj/ker/sesioj. Okaze de pliaj demandoj skribu al ker-ekzamenoj@edukado.net.
UEA aparte alvokas ĉiujn Esperanto-organizaĵojn, landajn asociojn, instruistojn kaj aktivulojn vaste diskonigi la konkurs-alvokon por ke ĝi atingu kiel eble plej multajn talentajn kandidatojn tra la mondo.
La konkurso celas stimuli aliĝon de reprezentantoj de kiel eble plej diversaj landoj kaj premii la tri ekzameniĝintojn el malsamaj landoj, kiuj unuope ricevis la plej multajn poentojn. Intervjuo kun la gajnintoj de la C2-konkurso en 2025 troveblas ĉi tie: https://youtu.be/FpYeIAXIuqU.
Donacoj por subteni eventuale nepagipovajn kandidatojn aŭ la ĝeneralan laboron de la KER-ekzamenoj bonvenas al la Konto Eduko de UEA: https://uea.org/alighoj/donacoj/eduko.
Pliajn informojn pri la ĝisnunaj C2-ekzamenoj kaj ties trapasintoj vi povas ekscii el la ĵus pretigita filmeto de la KER-Ekzamena Centro de UEA: https://www.youtube.com/watch?v=kTtT13EiYJ4.
La C2-nivelaj ekzamenoj okazos ĉi-jare surloke dum la 111a Universala Kongreso de Esperanto (UK) en Graco, Aŭstrio, aŭ rete.
Se vi venos al Graco, aliĝu al la UK ĉe https://uk.esperanto.net.
Fonto: Gazetara Komuniko de UEA, 2026, №1298.
Abonu “La Ondon de Esperanto” por 2026 kontraŭ nur 15 eŭroj kaj ricevu senpage la jarkolektojn por 2024 kaj 2025. Legu pli ĉe https://esperanto-ondo.ru/Lo-abon.htm
La Ondo de Esperanto en Telegramo: t.me/esperanto_news
The post Konkurso “Plej bona reganto de Esperanto” 2026 appeared first on La Ondo de Esperanto.
E@I intensigas finpretigajn laborojn por ke la 27-an de majo en la ĉeĥa Brno komenciĝu la 11-a eldono de Polyglot Gathering (aŭ Esperante: Plurlingvula Kunveno). Temas pri la plej granda internacia evento por poliglotoj kaj lingvemuloj. Ĉi tiu eksterordinara evento estas plena de fascinaj prelegoj, riĉaj kulturaj prezentoj kaj amuza socia programo. Jam aliĝis pli ol 800 partoprenantoj kaj dum la aranĝo ili kundividos sian amon kaj plenumos sian pasion pri kulturoj kaj lingvoj, interŝanĝos konsilojn kaj spertojn, kaj, plej grave, uzos kaj ekzercos multajn lingvojn por diskuti, aŭskulti, lerni kaj amikumi. Lernantoj, instruistoj, ŝatantoj, komencantoj, profesiuloj, sciencistoj, edukistoj – ĉiujn Vin ni atendas. Eblas ankoraŭ aliĝi al la evento pere de la jena ligilo: https://www.polyglotgathering.com/2026/eo/registration/
Pasintjaraj eventaj programeroj spekteblas en la jena jutuba kanalo: https://www.youtube.com/@PolyglotGathering
Kontakto: info@polyglotgathering.com
https://www.polyglotgathering.com/2026/eo/
The post Poliglota Kunveno 2026 en Brno, Ĉehio first appeared on E@I.